ควำมสำมำรถก็แข็งแกร่งมำกเช่นกัน หำกไม่ใช่เพรำะเขำควำมจ ำเลอะเลือนและยังมีจุดอ่อนร้ำยแรง ทุกๆ ชำติของเขำอยู่ได้ไม่นำน เยี่ยนอวี๋นังสำรเลวคนนี้ ข้ำคงไม่สำมำรถฆ่ำนำงได้”ทูตสวรรค์ฝ่ำยขวำเงียบ เขำหลุบตำลง“กลับไปเถอะ อย่ำคิดมำก ต่อไปเจ้ำและข้ำเท่ำเทียมกัน จงจ ำไว้ว่ำข้ำคือทูตสวรรค์ฝ่ำยซ้ำย” อวิ๋นเหลียนสั่งครั้งสุดท้ำยทูตสวรรค์ฝ่ำยขวำพยักหน้ำก่อนจะจำกไป ไม่พูดแม้แต่ค ำเดียวอวิ๋นเหลียนส่ำยศีรษะ รู้ว่ำลูกน้องคนนี้คงหงุดหงิดตัวเองที่มีควำมสำมำรถไม่พอที่จะฆ่ำต้ำซือมิ่งคนนั้น มิหน ำซ ้ำเขำยังถูกเอำชนะด้วย
แต่ต้ำซือมิ่งนั่น แม้แต่นำงเองก็ไม่สำมำรถท ำอะไรได้แล้วจะฆ่ำเขำได้อย่ำงไรเล่ำ กำรฆ่ำเยี่ยนอวี๋ที่อยู่ในควำมดูแลของเขำได้ถือว่ำไม่ธรรมดำมำกแล้ว…ในขณะเดียวกัน เยี่ยนอวี๋และพรรคพวกก็ออกจำกคุนหลุนซวีแล้วระหว่ำงทำงไม่เจออุปสรรคใดๆ เพรำะว่ำหลังจำกที่ค ำสั่งประกำศจับแพร่ออกไป ทุกคนในต ำหนักสวรรค์และคุนหลุนซวีก็ร้องไห้ดังระงม ไม่มีผู้ใดตั้งสติได้กำรสิ้นพราชนม์ของปฐมรำชินีอวิ๋นเหลียน ส ำหรับเหล่ำนักฝึกฌำนแล้วเท่ำกับฟ้ำถล่มโดยเฉพำะส ำหรับต ำหนักสวรรค์และคุนหลุนซวี พวกเขำเสียใจที่สุด เพรำะว่ำพวกเขำเป็นเขตแดนที่อยู่ใต้กำรปกครองโดยตรงของคุนหลุน อวิ๋นเหลียนมักจะปรำกฏในสถำนที่ทั้งสองแห่งนี้บ่อยๆ นำงได้รับควำมรักอย่ำงสุดซึ้งจำกทวยเทพและผู้คนทว่ำต ำหนักสวรรค์จะเป็นอย่ำงไร คุนหลุนซวีจะเป็นอย่ำงไร เยี่ยนอวี๋ไม่
