ตูมทันทีที่หรงอี้หายตัวไป ฐานค่ายกลก็ระเบิดกลายเป็นแสงสีม่วงจางๆ สลายหายไปท่ามกลางตำหนักทำเอาเอ้อร์เหมาผงะ “ต้าซือมิ่ง… ถูกระเบิดไปแล้วหรือ”เยี่ยนชิงที่เดิมทีหัวใจจะแตกสลายอยู่แล้วได้ยินดังนั้นก็ตบศีรษะเอ้อร์เหมาทีหนึ่ง “พูดจาเหลวไหล หุบปากซะ ไม่รู้เรื่องก็อย่าพูดมั่วซั่ว บุตรเขยข้าไปรับบุตรสาวและหลานชายน้อยต่างหาก”“ต้องเป็นเช่นนั้นแน่นอน” จางอวิ๋นเมิ่งสำทับอย่างเห็นด้วยทว่าอินหลิวเฟิงอดถามไม่ได้ว่า “ฐานค่ายกลถูกทำลายแล้ว ต้าซือมิ่งจะพาพวกเขากลับมาได้หรือ”“น่าจะได้…” เทียนตี้ไม่ค่อยมั่นใจหยวนสื่อเทียนจุนเองก็จำเป็นต้องพูดขึ้นว่า “ฐานค่ายกลนี้เปรียบเสมือนประภาคารที่นำปฐมราชินีพวกเขากลับมา บัดนี้ประภาคารถูกทำลายไปแล้ว…”คำพูดที่เหลือหยวนสื่อเทียนจุนไม่ได้พูดต่อไป แต่ทุกคนในเหตุการณ์เข้าใจดี ย่อมรู้ว่าการสูญเสีย ‘ประภาคาร’ ไป สำหรับเยี่ยนอวี๋พวกเขาแล้วเท่ากับมืดแปดด้าน จะหาทางกลับมาได้หรือไม่นั้นพูดยากมากจริงๆ
เยี่ยนชิง “…”เขาที่รู้สึกอื้ออึงไปหมด ทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นทันทีจางอวิ๋นเมิ่งเองก็ยืนไม่ไหว กองลงไปกับพื้นด้วยเทียนตี้สงบสติอารมณ์กล่าวว่า “อาจารย์พ่อดอกบัวขาวเป็นตัวประหลาดเช่นนี้ ต้องกลับมาได้แน่นอน เราอย่าเพิ่งวิตกกันก่อนเลย”“ใช่แล้ว” อินหลิวเฟิงสงบสติลง “ต้าซือมิ่งวางแผนทุกอย่างตั้งแต่เมื่อนานมาแล้ว เขาต้องไม่ปล่อยให้นายท่านระเหเร่ร่อนในต่างยุค ถูกอวิ๋นเหลียนกดขี่แน่นอน”“ไม่แน่
