“บัดซบ”อินหลิวเฟิงพ่นค ำหยำบเยี่ยนชิงถึงกับตะโกนขึ้นว่ำ “ลูกเขยมั่นคงไว้นะ เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์และเสี่ยวเป่ำยังไม่กลับมำเลย”“น้องเขย” เยี่ยนจื่อเยี่ยที่เพิ่งไล่ตำมมำถึง หัวใจของเขำเต้นระส ่ำในฐำนะที่เป็นคนที่เห็นหรงอี้ลืมตำ เขำยังไม่ทันดีใจได้นำนเท่ำไรก็เห็นฉำกฐำนค่ำยกลมิติแตกร้ำวเสียแล้วช่ำงน่ำ…เยี่ยนจื่อเยี่ยไม่รู้ว่ำจะพูดอย่ำงไรดีแล้ว แต่เขำรู้แก่ใจดีว่ำน้องเขยคนนี้ของเขำคงรู้สึกถึงควำมผิดปกติของฐำนค่ำยกลนี้จึงตื่นขึ้นมำได้ ‘ทันกำล’ เช่นนี้แต่สิ่งที่พวกเขำไม่รู้คือ..เยี่ยนอวี๋ที่อยู่ในยุคที่แล้ว ‘อันไกลโพ้น’ ตกอยู่ในสถำนกำรณ์ย ่ำแย่ยิ่งกว่ำทูตสวรรค์ฝ่ำยขวำที่รับปำกว่ำจะช่วย เขำบีบดอกไม้ไฟในมือแตก “สลำย”ทันทีที่เสียงของเขำดังขึ้น
หึ่งแดนคุนหลุนสั่นสะเทือน แต่อวิ๋นเหลียนผู้ถูกจิ่วอิงกัดไว้กลับเหมือนกับว่ำจะฟื้นพลังกลับมำไม่น้อยเพรำะเหตุนี้ เพรำะว่ำหลังจำกที่ทูตสวรรค์ฝ่ำยขวำบีบดอกไม้ไฟแตกแล้ว มันส่งพลังชีวิตไม่น้อยไปให้อวิ๋นเหลียน ค ำว่ำ ‘สลำย’ ค ำนั้นเหมือนกับว่ำพูดเพียงเพื่อต้องกำรท ำให้ผู้คนสับสนดังนั้น… คุณชำยอวิ๋นที่สิบสองและเทพรำชำหลันและเทียนอ๋องท่ำนอื่นๆ รับรู้ได้ว่ำพลังชีวิตของปฐมรำชินีของพวกเขำแข็งแกร่งขึ้นไม่น้อย ย่อมรู้สึกดีใจ พวกเขำโจมตีจิ่วอิงอีกครำ “เจ้ำสวะ ยังไม่รีบปล่อยอีก”“ออกไปซะ” เม่ยเอ๋อร์ที่ตวัดดำบเล่มใหญ่ใส่ทันที ท ำให้เกิดพำยุหมุนอันโหดเหี้ยมอีกครั้ง นำงพยำยำมปก
