วิ๋นเหลียนแล้วส่วนจิ่วอิง มันก็รู้สึกลอยละล่อง…ลอยสูงมาก สูงจริงๆทำให้มันอดถามเม่ยเอ๋อร์ไม่ได้ว่า “ข้ากินอวิ๋นเหลียนได้จริงๆหรือ” ปฐมราชินีผู้สร้างเชียวนะ“คุณหนูใหญ่พูดแล้วมิใช่หรือ” เม่ยเอ๋อร์ขมวดคิ้วพูดว่า “เจ้าหูหนวกหรือ หูทั้งสิบแปดใบหนวกหรือ”“ไม่ใช่ อย่าพูดซี้ซั้ว ข้าแค่คิดไม่ถึงว่าความสุขมาเร็วเช่นนี้ ไม่รู้ว่าปฐมราชินีผู้สร้างมีรสชาติอย่างไร” จิ่วอิงรู้สึกตื่นเต้น
เม่ยเอ๋อร์พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “เจ้าคิดอะไรกับคุณหนูใหญ่หรือ”“พล่ามอะไรของเจ้า เจ้าเด็กนี่ พูดแค่ครั้งเดียวก็พอ ต่อไปกล้าพูดอีก ข้าจะ…” จิ่วอิงกำลังจะขู่เม่ยเอ๋อร์กลับมองมันอย่างเย็นชา…จิ่วอิงหดคอกลับมาเล็กน้อย “ปู่โตกว่าเจ้าตั้งเยอะ ไม่ถือสากับเด็กน้อยเช่นเจ้าหรอก” เมื่อพูดเสร็จ มันก็มองอวิ๋นเหลียนต่อไปอวิ๋นเหลียนในครานี้ นางกลับลืมตาทั้งคู่ขึ้น ทำเอาจิ่วอิงตกใจเกือบจะคิดว่าตนเองถูกจับได้แล้วทันใดนั้นเอง เยี่ยนอวี๋ที่อุ้มเด็กน้อยไว้ นางปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของอวิ๋นเหลียนอย่างเปิดเผยอวิ๋นเหลียนมองขึ้นไปทันที นางจ้องเยี่ยนอวี๋ “เจ้าคือผู้ใด?”“ผู้ที่จะเอาชีวิตเจ้า” ขณะที่เยี่ยนอวี๋ตอบอย่างสงบ นางก็กระตุ้นพลังที่ซ่อนอยู่ในร่างกายของอวิ๋นเหลียน รอบกายแผ่ซ่านกลิ่นอายสีม่วงหม่นอันรุนแรงเพียงแค่ครู่เดียว อวิ๋นเหลียนที่ระวังตัวอยู่นั้นก็รู้สึกได้ว่าพลังในร่างกายของตนถูกยับยั้งไว้แล้ว? ทำให้นางลุกขึ้นยืนด้วยสัญชาติญาณ…ทว่
