่เล่าวิธีการปรุงยา สีหน้าของท่านผู้อาวุโสเมิ่งก็เปลี่ยนไป จนกระทั่งสุดท้าย ใบหน้าก็เคร่งขรึม จมอยู่ในห้วงความคิดอันลึกล้ำ
หลี่ลี่ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องยาลูกกลอนนัก ไม่รู้ว่าสรรพคุณยาที่บันทึกไว้ในหินวิเศษนั้นเป็นอย่างไร แม้ว่าเขาจะหาตำราเกี่ยวกับยามาอ่านเพิ่มเติมบ้าง แต่ก็เข้าใจได้จำกัด อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เห็นท่านผู้อาวุโสเมิ่งจมอยู่ในความคิด ก็รู้ว่าตำรับยาที่บันทึกไว้ในหินวิเศษนั้นไม่ใช่เรื่องเหลวไหล มิฉะนั้นท่านผู้อาวุโสเมิ่งคงจะหัวเราะเยาะไปแล้ว
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม ท่านผู้อาวุโสเมิ่งจึงถอนหายใจยาว ร้องเสียงดังว่า “วิเศษ วิเศษจริงๆ ข้าจะไปทดลองดูทันที”
พอหันหลังจะเดิน จู่ๆ ก็นึกถึงหลี่ลี่ขึ้นมาจึงหันมาพูดว่า “หลี่ลี่ ถ้าการทดลองสำเร็จ เจ้าก็จะได้ความดีความชอบใหญ่หลวง ผลประโยชน์ย่อมไม่ขาดแคลนแน่ ฮ่าๆ”
หลี่ลี่รีบพูดว่า “ท่านผู้อาวุโสโปรดรอก่อน ข้ายังมีตำรับยาบำรุงเลือดอีกตำรับหนึ่ง ท่านไม่อยากฟังหรือ?”
“อะไรนะ? ถูกต้อง ยังมีอีกหนึ่งตำรับ” ท่านผู้อาวุโสเมิ่งขยับตัว ถึงกับตื่นเต้นจนคว้าแขนของหลี่ลี่ไว้
หลี่ลี่รู้สึกถึงพลังมหาศาลที่ส่งมา เขาขยับตัวไม่ได้เลย ในใจสะท้าน คิดว่าพลังสังหารช่างน่ากลัวจริงๆ ไม่ใช่สิ่งที่ปราณยุทธ์อื่นจะต้านทานได้
“ท่านผู้อาวุโส ท่านจับข้าแบบนี้ ข้าเจ็บจะตายอยู่แล้ว จะนึกถึงตำรับยาได้อย่างไร?” หลี่ลี่บ่นอย่างน้อยใจ
ท่านผู้อาวุโสเมิ่งจึงรู้ตัวว่าเสียกิริยา หัวเราะ
