ลั่นแล้วปล่อยหลี่ลี่
หลี่ลี่หัวเราะคิกคักอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ทำหน้าจริงจัง คำนับท่านผู้อาวุโสเมิ่ง “ท่านผู้อาวุโส ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากขอความช่วยเหลือจากท่าน”
ท่านผู้อาวุโสเมิ่งชะงัก แล้วจ้องหลี่ลี่อย่างโกรธ “หึ ไอ้เด็กเลว กล้าใช้ตำรับยามาข่มขู่ข้าเชียวหรือ ก็ได้ ไม่ใช่แค่เจ้าไปตีกับพวกหูอี้หรอกหรือ? พวกศิษย์หยิ่งผยองเหล่านั้น ก็แค่ลูกของพวกผู้ดูแลอะไรสักอย่าง แต่เจ้าเป็นลูกศิษย์ด้านยาของข้า อนาคตก็จะเป็นศิษย์ของข้า คนอื่นไม่กล้ารังแกเจ้าหรอก อีกอย่างมหาบุรุษชือหยางก็ปล่อยข่าวว่าจะรับเจ้าเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการในอนาคต ใครจะกล้ามารังแกเจ้า?”
หลี่ลี่ยิ้มขื่น “ไม่ใช่พวกศิษย์เหลวไหลพวกนั้นหรอก ข้าไม่กลัวพวกเขา เมื่อครู่ตอนมา มหาบุรุษชือหยางประกาศว่าจะจับคู่หญิงที่ข้ากับหูอี้แย่งชิงกันให้กับคนรับใช้ระดับต่ำ บอกว่านางเป็นหญิงงามที่นำภัยมาสู่ ข้าอยากขอให้ท่านช่วยออกหน้า ให้นางมาทำงานในโรงปรุงยาของท่าน ช่วยก่อไฟให้ท่าน”
ท่านผู้อาวุโสเมิ่งหัวเราะลั่น “เรื่องนี้ง่าย ไอ้เจ้าเด็กนี่ อายุยังน้อยก็รู้จักเจ้าชู้แล้ว สมัยข้ายังหนุ่ม ข้าฝึกฝนและปรุงยาอย่างเดียว กว่าจะรู้รสชาติของผู้หญิงก็อายุยี่สิบสามแล้ว สมัยนั้นนะ…”
หลี่ลี่ยิ้มขื่นพลางขัดจังหวะ “ท่านผู้อาวุโส อย่าเพิ่งรีบตกลง หญิงคนนั้นชื่อหลิวเหมยเอ๋อร์ เป็นคนรับใช้อยู่ที่ทุ่งม้าเขาเหนือของสำนักระดับกลาง!”
“หลิวเหมยเอ๋อร์ ทุ่งม้าบนที่ราบ” ผู้อา
