ไป“นี่คือก ำลังจะฟื้นแล้วหรือ” หยวนสื่อเทียนจุนถำมด้วยสัญชำติญำณเทียนตี้สัมผัสอย่ำงตั้งใจ แต่กลับเจอเหตุกำรณ์แบบเดียวกับเยี่ยนอวี๋ หลังจำกที่จิตเหนือส ำนึกสัมผัสโดนกลุ่มก้อนสีด ำเหล่ำนั้น มันก็จมลงไปรำวกับหินที่จมลงสู่มหำสมุทร หำยไปอย่ำงไร้ร่องรอย
ดังนั้นเทียนตี้เองยังพูดอะไรไม่ได้ แต่เขำยังคงพยำยำมสัมผัสและสังเกตกำรณ์ต่อไปผ่ำนไปประมำณหนึ่งเค่อ… ก็สำมำรถมองเห็นรูปร่ำงของต้ำซือมิ่งแล้วเยี่ยนจื่อเยี่ยมั่นใจว่ำ “เห็นทีคงจะฟื้นแล้วจริงๆ”“คงเป็นเช่นนั้น” เทียนตี้เองก็คิดว่ำน่ำจะเป็นเช่นนี้ เพรำะว่ำในที่สุดตอนนี้เขำก็รับรู้ถึงลมหำยใจที่มั่นคงของต้ำซือมิ่งที่ถูกหมอกสีด ำจำงๆ ห่อหุ้มไว้ มันคือสัญลักษณ์ว่ำจะตื่นแล้วจริงๆเยี่ยนจื่อเยี่ยวำงใจไม่น้อย “รำบรื่นก็ดี”เทียนตี้ก ำลังจะพยักหน้ำ กลับรับรู้ว่ำกลิ่นอำยค่ำยกลทำงนั้นมีกำรเปลี่ยนแปลงในขณะเดียวกัน…หึ่งหมอกสีด ำรอบกำยต้ำซือมิ่งสลำยหำยไปหมดแล้ว
