ขาไว้จริงๆ”“แล้วตอนนี้ยังจะเข้าไปหรือไม่” จิ่วอิงถาม “ถ้าจะไปปู่จิ่วเข้าไปสำรวจทางก่อนเอง”“ไม่จำเป็น” เยี่ยนอวี๋ส่ายศีรษะ “นางยังไม่ตื่น และเหมือนกับว่ากำลังเลื่อนขั้น”“แน่ใจนะ” จิ่วอิงค่อนข้างกังวล ที่สำคัญเพราะมีเจ้าตัวน้อยอยู่ด้วย หากเกิดปัญหาอะไรทำให้กลับไปไม่ได้ เช่นนั้นจะทำอย่างไร อี้เอ๋อร์ตื่นมาคงร้องไห้ตายเยี่ยนอวี๋กลับมั่นใจมาก “แต่เราก็ต้องทำอย่างระมัดระวัง ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นถิ่นของนาง แม้นางจะฆ่าข้าตายไม่ได้ แต่ก็สามารถทำให้ข้ากลับไปไม่ได้ได้อย่างง่ายดาย”“ได้ ข้าจะไม่รบกวนนาง” จิ่วอิงรับรองเยี่ยนอวี๋พยักหน้าอุ้มเด็กน้อยขึ้นพูดว่า “เช่นนั้นเราแอบเข้าไปอย่างระมัดระวังกันเถอะ”“ได้ ข้าฟังเจ้า” จิ่วอิงบอกว่าตนเองเชื่อฟังมากแต่เม่ยเอ๋อร์ยังคงจับตามองเขา เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยวางใจเท่าไรนัก
จิ่วอิงเบะปากไม่สนใจเม่ยเอ๋อร์ คอยสัมผัสรอบด้านอย่างตื่นตัวเยี่ยนอวี๋และพรรคพวกแอบเข้าไปในบริเวณใกล้จุดศูนย์กลางพวกเขาสัมผัสถึงกลิ่นอายคลุมเครือของอวิ๋นเหลียนอย่างชัดเจนจิ่วอิงมองเยี่ยนอวี๋เงียบๆ ฝ่ายหลังพยักหน้าส่งเด็กน้อยให้เขาเด็กน้อยก็ยอมให้จิ่วอิงอุ้มเงียบๆเยี่ยนอวี๋นั่งขัดสมาธิลง เพ่งจิตตั้งมั่นอีกครั้งทว่านางเพิ่งนั่งลง จิ่วอิงก็รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวบริเวณนี้ในขณะเดียวกัน… ภายใต้การประจักษ์ของหยางเตี๋ยอี เทพราชาจิงและเทพราชาเฮ่อ ทูตสวรรค์ฝ่ายขวาได้คลี่ม้วนหนังสือในมือที่ตำแหน่งของ
