ืนบุกเข้าไปแล้ว ในเมื่อเช่นนี้ นางเข้าไปก็คงไม่เป็นอะไรดังนั้น…ซู่เยี่ยนอวี๋และพรรคพวกถูกลมของชายชุดขาวโบกพัดเข้าไปในเขตแดนจากนั้น…กลิ่นอายอันรุนแรงที่คล้ายกับจักรวาลดั้งเดิมที่ปะทะหน้าเข้ามาทำให้เม่ยเอ๋อร์ที่ระวังตัวชะงักเล็กน้อยทันทีที่จิ่วอิงเข้าไป มันก็สัมผัสรอบทิศ กลับไม่พบว่ามีอันตรายหรือการซุ่มโจมตีใดๆ ทำให้อดขมวดคิ้วไม่ได้ “เหมือนกับว่ากำลังช่วยพวกเราหรือ”เยี่ยนอวี๋ที่อุ้มเด็กน้อยและทรงตัวบนพื้นได้อย่างมั่นคงแล้ว นางก็มั่นใจมากว่า “เขากำลังช่วยพวกเราจริงๆ”จิ่วอิงถามต่อไปว่า “อี้เอ๋อร์จริงๆ หรือ”
เยี่ยนอวี๋ยังไม่ทันตอบ เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ส่ายศีรษะอย่างมั่นใจมาก“ไม่”“ไม่ใช่อี้เอ๋อร์?” จิ่วอิงงุนงง “เช่นนั้นเหตุใดจึงช่วยพวกเรา อีกทั้งเสี่ยวไป๋ยังดีกับเขามาก”เยี่ยนอวี๋กลับคิดไม่ถึงว่าเด็กน้อยจะมั่นใจเช่นนี้ ถึงอย่างไรเมื่อครู่นี้เด็กน้อยยังไม่แน่ใจเลยมิใข่หรือเยี่ยนอวี๋จึงอดถามไม่ได้ว่า “เหตุใดเสี่ยวเป่าจึงคิดว่าไม่ใช่ท่านพ่อเจ้าเล่า”“ก็…ไม่ใช่” เยี่ยนเสี่ยวเป่าลูบเจ้าเหมียวสีขาวพลางตอบอย่างมั่นใจว่า “ก็… ไม่ใช่”“แต่น่าจะเกี่ยวข้องกับท่านพ่อเจ้า” เยี่ยนอวี๋ถลกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นแขนที่ขาวผ่องงดงาม วงแหวนแสงสีม่วงบนนั้นยังคงเปล่งแสงสีม่วงจางๆ ออกมาก่อนที่จะเจอบุรุษสวมหน้ากากคนนี้ วงแหวนสีม่วงนี้ยังไม่สว่างเช่นนี้ มองไปแล้วก็ไม่ต่างจากกำไลข้อมือทว่าแสงสีม่วงที่เปล่งประกายนี้กลั
