ยนอวี๋หดลงเล็กน้อย เพราะว่านางไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของบุคคลคนนี้เลย ฝ่ายตรงข้ามปรากฏขึ้นกลางอากาศเองมิหนำซ ้า… สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ…“เมี๊ยว”
เจ้าเหมียวสีขาวที่เดิมทีนอนอยู่ในอ้อมอกของเจ้าตัวน้อย บัดนี้มันกระโจนขึ้นไปบนไหล่ของคนๆ นั้นแล้วเยี่ยนอวี๋ “…”นางหยุดหายใจจังหวะหนึ่ง ในที่สุดนางก็รู้ว่าเหตุใดเจ้าเหมียวตัวนี้จึงรู้จักตำหนักสวรรค์ดีเช่นนี้ และยังไวต่อการปรากฏตัวของหยางเตี๋ยอีด้วยเพราะว่าเจ้านายของเจ้าเหมียวคือคนของตำหนักสวรรค์ มันคือแมวของบุรุษตาสีม่วง ใบหน้าสวมหน้ากากสีทองสัมฤทธิ์และสวมชุดสีขาวคนนี้ นี่มัน…
