จิ่วอิงตะลึงงัน รู้สึกเหมือนก ำลังปล้นสะดม?นี่คือจะท ำอะไรกันแน่?จิ่วอิงรู้สึกหัวเดียวไม่พอใช้… ท ำให้เขำรู้สึกอีกครั้งว่ำถ้ำได้ร่ำงเก้ำศีรษะร่ำงเดิมคงจะดีกว่ำเม่ยเอ๋อร์เตือนอย่ำงระมัดระวัง “มำแล้ว”นำงรู้สึกได้ว่ำสตรีหน้ำกำกนั่นก ำลังมำทำงนี้อย่ำงรวดเร็วควำมรู้สึกเช่นนี้ท ำให้ดำบในมือของนำงส่งเสียงหึ่งเบำๆ เพียงแต่ว่ำ…“ไป”เยี่ยนอวี๋พำทุกคนหำยไปจำกที่เกิดเหตุอีกครำ แม้นำงจะสัมผัสได้ว่ำข้ำงใต้ของบัลลังก์นี้มีกลิ่นอำยคล้ำยจักรวำลดั้งเดิมแผ่ซ่ำน แต่กลิ่นอำยของอวิ๋นเหลียนในนี้ก็รุนแรงขึ้นไม่น้อยเห็นทีจะหนีไม่พ้นสิ่งที่ต้องเจอนี่คือควำมคิดของเยี่ยนอวี๋ในบัดนี้… แต่นำงก็ไม่ได้รีบร้อนที่จะไปเผชิญหน้ำ นำงกลับเหินไปทำงด้ำนข้ำงของต ำหนักแทนแทบจะในเวลำเดียวกันนั้นเอง…
หยำงเตี๋ยอียังคงมำช้ำไป นำงปรำกฏขึ้นหน้ำต ำหนักหลัก ได้เห็นว่ำต ำหนักทั้งหลังถูกเผำกลำยเป็นเถ้ำถ่ำนด้วยเพลิงสีม่วงอย่ำงไร“บัดซบ!” หยำงเตี๋ยอีคิดไม่ถึงเลยว่ำจอมโจรเหล่ำนี้เข้ำมำแล้วจริงๆ อีกทั้งยังท ำลำยต ำหนักอวิ๋นติ่งเมื่อหยำงเตี๋ยอีดับเพลิงที่หลงเหลือของไท่ชูได้อย่ำงยำกเย็นแล้วเทียนอ๋องทั้งสิบสองรวมถึงเทพรำชำหลันและชิงเองก็มำถึงที่เกิดเหตุแล้ว น่ำเสียดำย… สิ่งที่พวกเขำได้เห็นมีเพียงสีด ำ แม้แต่ขี้เถ้ำก็ไม่มีแล้ว“ให้ตำยเถอะ ฝีมือของจอมโจรเหล่ำนั้นหรือ” เทพรำชำชิงสีหน้ำย ่ำแย่“ชัดเจน” โจวปินหำยใจล ำบำก เพรำะว่ำเขำมั่นใจว่ำหำกจอมโ
