ท ำเอำเยี่ยนเสี่ยวเป่ำตกใจ แต่เขำก็รีบปิดปำกตนเองไว้ ไม่ได้ส่งเสียงร้องออกมำเยี่ยนอวี๋พำทุกคนหำยตัวไปจำกที่เดิม จำกนั้น…สตรีในชุดกระโปรงสีด ำผู้ใส่หน้ำกำกปีกผีเสื้อปรำกฏตัวอย่ำงเงียบๆ ข้ำงหน้ำพระรำชวังอวิ๋นติ่งที่งดงำมนั่น สำยตำของนำงจับจ้องไปที่ต ำแหน่งเดิมที่เยี่ยนอวี๋อยู่ก่อนหน้ำนี้ดังนั้นเห็นได้ชัดว่ำสตรีคนนี้คือเหตุผลที่เจ้ำแมวเหมียวร้อง เยี่ยนอวี๋จึงมองไปที่แมวเหมียวสีขำวที่ใช้อุ้งเท้ำสองข้ำงปิดปำกไว้เจ้ำแมวเหมียวสีขำวที่ถูกมอง มันรีบส่ำยศีรษะ รำวกับก ำลังบอกว่ำ ‘ข้ำไม่ได้แอบส่งข่ำวนะ ข้ำแค่ส่งสัญญำณเตือนพวกเจ้ำเหมียว…’แต่จิ่วอิงสงสัยมันมำก “เสียงร้องเมื่อครู่นี้ของเจ้ำนี่นะเรียกว่ำเตือน”เจ้ำแมวสีขำวที่ตัวสั่นเทำบอกว่ำ ก็ข้ำตกใจนี่นำ สตรีนั่นน่ำกลัวมำกเลยนะ“พอแล้ว เจ้ำแมวจอมโกหกนี่…” จิ่วอิงรู้สึกว่ำเจ้ำแมวตัวนี้คือเสี่ยวไป๋แน่ๆ ไม่ผิดแน่นอน ครั้นก ำลังจะสำธยำยว่ำมันชอบโกหกเพียงใด เม่ยเอ๋อร์กลับพบว่ำสตรีชุดด ำคนนั้นเหมือนกับก ำลังเงี่ยหู
ฟังอะไรบำงอย่ำงมำทำงนี้ นำงจึงปิดปำกของจิ่วอิงไว้ ไม่ให้เขำส่งเสียงใดๆ ออกมำอีกจิ่วอิง “…”แม้เขำจะคิดว่ำตนเองพูดเสียงเบำมำก อีกทั้งยังสร้ำงม่ำนกั้นเสียงไว้แล้วก็ตำม แต่สัญชำติญำณของมันก็บอกว่ำสตรีสวมหน้ำกำกคนนี้ดูมีอะไร มันจึงไม่ได้ ‘นินทำ’ แมวเหมียวสีขำวต่อไปแม้เยี่ยนอวี๋จะไม่ได้พูดอะไร แต่นำงก็สัมผัสได้ว่ำสตรีนำงนั้นก ำลัง ‘เงี่ยหูฟังอย่ำงต
