ยินน้อยพูดถูก เรื่องนี้จะว่าไปแล้วก็เป็นความผิดของข้าน้อย ข้าน้อยมีตาหามีแววไม่ ไม่ได้ห้ามฉิงเอ๋อร์ไว้ข้าน้อยจะรับผิดชอบทุกอย่าง ขอโทษขอรับ”“คุณชายเป็นคนมีเหตุมีผล ข้าอภัยให้เจ้า” เยี่ยนอวี๋กล่าวอย่างใจกว้างคุณชายอวิ๋นที่สิบสองลอบถอนหายใจ “น้องฉิงเอ๋อร์เอาแต่ใจเกินไป แต่ตอนนี้นางสลบไปแล้ว ข้าน้อยขอโทษแทนน้องฉิงเอ๋อร์ด้วยขอรับ”เยี่ยนอวี๋กวาดตามองซั่งกวนฉิงบนพื้นและครอบครัวซั่งกวนที่ต่างหวาดกลัว นางก็ไม่ได้ทำให้พวกเขาลำบากใจ “เอาเถิด ข้าไม่อยากถือสาเอาความกับมดแมลง”มดแมลง…หากว่าเป็นคำพูดก่อนหน้านี้ ทุกคนคงคิดว่าเยี่ยนอวี๋โอหังมากแต่ตอนนี้ไม่มีใครคิดเช่นนั้น แม้แต่โจวปินก็เช่นกัน
ทว่าสีหน้าของโจวปินก็ไม่สู้ดีนัก แววตาเจือความไม่พอใจนี่ก็เป็นเรื่องปกติ เพราะเดิมทีเขาจะมาช่วยตระกูลซั่งกวนต่อสู้กับเยี่ยนอวี๋ สุดท้ายกลับเกินความคาดหมาย ครานี้ถือว่าเขาเอาชนะไม่ได้และยังต้องอับอายต่อหน้ามหาชนแต่เนื่องจากเยี่ยนอวี๋เก่งมากจริงๆ นอกจากนี้คุณชายอวิ๋นที่สิบสองก็ขอโทษแล้ว ความแค้นเคืองทั้งหมดของโจวปินจึงได้แต่กลั้นไว้ทว่า… จิ่วอิงกลับเปิดเผยว่า “ท่านผู้นี้ น้องชายแซ่โจวใช่หรือไม่ข้าเห็นเจ้าเหมือนจะไม่ค่อยพอใจ มาประลองกันหน่อยหรือไม่”โจวปินกำหมัดแน่น แต่คุณชายอวิ๋นที่สิบสองยิ้มกล่าวว่า “ท่านผู้อาวุโสอย่าเข้าใจท่านทูตโจวผิด เขาเป็นคนจริงจังมาโดยตลอดมิได้มุ่งเป้าไปที่ผู้ใด”“อ๋อ คงรับประทานอุจจาระมาก
