นฉิงจะคิดอย่างไร เยี่ยนอวี๋ก็สั่งว่า “เม่ยเอ๋อร์ รับเสี่ยวไป๋มา”“…เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่” เม่ยเอ๋อร์ที่ลังเลครู่หนึ่ง นางก็ไม่อยากจะเชื่อเหตุการณ์ตรงหน้านี้เหมือนกับจิ่วอิง
ทว่านางยังคงคิดว่า คุณหนูใหญ่ของนางทำอะไรก็ถูกนอกจากนี้คุณชายน้อยน่ารักเช่นนี้ คุณหนูใหญ่ต้องทิ้งไม่ลงแน่นอนต้องมีแผนการอะไรแน่ๆเม่ยเอ๋อร์ที่คิดได้เช่นนี้ก็เดินไปข้างหน้าเยี่ยนอวี๋พูดขึ้นว่า “แม่นางโปรดคลายผนึกบนขาของเจ้าแมว”“ข้า…” ซั่งกวนฉิงยังคงงุนงงคุณชายอวิ๋นที่สิบสองทำสัญลักษณ์มือคลายผนึกบนขาของเจ้าแมวเหมียว แสดงว่าผนึกนั่นเขาเป็นคนสร้างแมวเหมียวสีขาวที่ได้รับอิสระอีกครั้งก็กระโดดไปที่มือของเม่ยเอ๋อร์ทันที และยังก้มศีรษะมองเด็กน้อย เห็นได้ชัดว่ามันฟังภาษามนุษย์รู้เรื่อง รู้ว่าเจ้าตัวน้อยจะถูกแลกไปแล้ว“ฮี่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกมองกลับยิ้ม และเดินเตาะแตะไปข้างหลังซั่งกวนฉิงอย่างโง่เขลา ทึกทักไปเองว่าทำธุรกรรมสำเร็จแล้วเยี่ยนอวี๋จึงเอ่ย “เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้ ไม่ทราบว่าท่านทั้งสองยังมีคำถามหรือไม่”คุณชายอวิ๋นที่สิบสอง “…ไม่มี” แม้จะไม่เป็นไปตามแผนที่วางไว้แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ได้อะไรเลย อย่างน้อยก็มั่นใจได้ว่าเด็กน้อยคนนี้ไม่ใช่ลูกโดยแท้ของสตรีโฉมงามคนนี้
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็… คุณชายอวิ๋นที่สิบสองที่กำลังจะพูดบางอย่าง เขายังไม่ทันปริปาก เยี่ยนอวี๋ก็พูดขึ้นว่า “เช่นนั้นก็ดี เสี่ยวเป่า แลกเปลี่ยนเสร็จแล้ว กลับมาหาแม่ได
