้แล้ว”“ขอรับ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าผู้เชื่อฟังก็วิ่งเตาะแตะกลับไปทันทีคุณชายอวิ๋นที่สิบสอง “…” ???นี่มันวิธีการอะไรกัน?นี่มัน…“ช้าก่อน”ซั่งกวนฉิงที่ตั้งสติได้คว้าเด็กน้อยไว้ทันทีน่าเสียดาย…“เนะ”เด็กน้อยบินเข้าไปในอ้อมอกของท่านแม่แล้ว ไม่ใช่ผู้ที่ซั่งกวนฉิงจะจับไว้ได้เลยความเร็วนั่น… ทำเอาซั่งกวนฉิงชะงักงัน เยี่ยนอวี๋ที่รับเด็กน้อยไว้ก็ให้เม่ยเอ๋อร์นำแมวเหมียวมาให้เขาเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ใช้มืออวบอ้วนทั้งคู่รับไว้ เขาก็ดีใจมาก “เมี๊ยวเมี๊ยวๆ…”
แมวเหมียวสีขาวที่งงงัน มันก็ร้อง “เมี๊ยวๆๆ” ตาม…“ฮ่า” เด็กน้อยที่หัวเราะเสียงประหลาดออกมาก็นำแมวเหมียวเข้ามาใกล้ปากเยี่ยนอวี๋มีความหลัง นางห้ามทันที “กินไม่ได้”“เมี๊ยว” แมวเหมียวสีขาวร้องก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนไหล่ของเยี่ยนอวี๋ทันที มันมองเด็กน้อยอย่างหวาดระแวงแต่เจ้าตัวน้อยพูดขึ้นว่า “จูบๆ ไม่กิน รัก…”เยี่ยนอวี๋โล่งอก ไม่ลืมที่จะสั่งสอนเด็กน้อย “เช่นนั้นเสี่ยวเป่าต้องจำไว้ว่าไม่ว่าเมื่อใดก็ห้ามกินเสี่ยวไป๋ เข้าใจหรือไม่”“ขอรับ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ตอบตกลงอย่างรวดเร็วก็ยื่นมือไปจับแมวเหมียวน้อยแล้ว“เมี๊ยว” แมวเหมียวที่คิดจะวิ่งหนีย่อมหนีไม่พ้น มันถูกเด็กน้อยจับไว้แล้วคุณชายอวิ๋นที่สิบสองงงงันอีกครั้ง…ซั่งกวนฉิงกรีดร้อง “นังโจร เจ้าหลอกข้า”เมื่อนางด่าเสร็จ… ดาบเล่มใหญ่ของเม่ยเอ๋อร์ร้องดังหึ่งทันทีจิ่วอิงขึ้นไปตบหน้าซั่งกวนฉิงแล้ว “มารดาเจ้าเถอะ นี่เจ้าด่า
