ใครกันอยู่ เจ้าน่ะสินังโจร ครอบครัวเจ้าน่ะจอมโจร”
ซั่งกวนฉิงที่ถูกฝ่ามือของจิ่วอิงตบจนล้มลงบนพื้น นางรู้สึกหูอื้อไปหมด เกือบจะสลบไปแล้ว เลือดยังซึมออกมาจากปาก รู้สึกแสบร้อนบนใบหน้า“คุณหนูรอง!” ผู้ติดตามที่เพิ่งตั้งสติได้รีบขึ้นมาประคองซั่งกวนฉิง กลับพบว่าใบหน้าของคุณหนูพวกเขาบวมเป็นศีรษะสุกรไปแล้วคุณชายอวิ๋นที่สิบสองหนังตากระตุก ลุกขึ้นทันที “ท่านทำเกินไปแล้ว”“ขออภัย ถึงอย่างไรผู้ที่ด่าว่าข้าเป็นโจรก็ตายหมดแล้ว” เยี่ยนอวี๋พูดตรงไปตรงมาอย่างมีมารยาท ความหมายคือนี่ออมมือแล้ว ไม่ได้ตีตายเม่ยเอ๋อร์เห็นด้วย พูดต่อไปว่า “ใช่แล้ว ตบนางแค่ทีเดียวถือว่าน้อยไปสำหรับนางแล้ว”“เช่นนั้นข้าตบอีกสักที” จิ่วอิงพูดพลางทำท่าจะตบอีกครั้งคุณชายอวิ๋นที่สิบสองย่อมไม่ยอม เขาห้ามจิ่วอิงทันทีทว่าน่าเสียดาย… คุณชายอวิ๋นที่สิบสองจะเร็วกว่าจิ่วอิงได้อย่างไรเพียะซั่งกวนฉิงที่ยังตั้งสติไม่ได้ก็ถูกจิ่วอิงตบด้วยหลังมืออีกทีหนึ่ง
ผู้ติดตามที่ประคองนางยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นด้วยซ ้าคุณหนูจวนเขาก็ถูกตบอีกครั้ง?ในขณะเดียวกัน…“บังอาจ!”เสียงตะคอกอย่างโหดเหี้ยมมาพร้อมคนกลุ่มหนึ่ง พวกเขาพุ่งเข้ามาทางหน้าต่างของห้องรับรองที่เยี่ยนอวี๋อยู่แล้วทว่าพวกเขามาช้าไปอยู่ดี หน้าของซั่งกวนฉิงถูกตบจนบวมทั้งสองข้างเท่าๆ กัน คนเป็นโรคย ้าคิดย ้าทำเห็นแล้วคงสบายใจส่วนเยี่ยนอวี๋ นางก็พูดกับแมวเหมียวอย่างสงบนิ่งว่า “เห็นหรือยัง”แมว
