กันเยี่ยนอวี๋ก็เหยียบแสงงดงามแตกกระจาย“อ้ะ”เยี่ยนเสี่ยวเป่ามีความสุขจนจะบินขึ้นมาแล้ว และยังจับแสงงดงามนั่นไว้ตูมความรู้สึกเหมือนโดนดอกไม้ไฟระเบิดไปทั่วร่าง ทำให้เยี่ยนอวี๋มึนงงไปชั่วขณะ ทว่านางกอดเด็กน้อยไว้แน่นกว่าเดิมด้วยสัญชาติญาณ มือข้างหนึ่งยังจับหลุมศพไว้แน่นเพียงแต่ว่า…ขณะที่ ‘ลอบเข้าไป’ จู่ๆ หลุมศพก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง มีเสียงกรีดร้องจากในนั้นออกมา “เยี่ยนอวี๋ เจ้าคนเลว เจ้ากำลังทำอะไรกันแน่?”เมื่อเสียงนี้ดังขึ้น… เยี่ยนอวี๋มีลางสังหรณ์ไม่ดีแต่แล้ว…
“แสบ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่จับแสงก็ไม่ลืมที่จะทำให้คนเลวแสบร้อน เขาสั่งให้ดอกไม้ทำให้หลุมศพแสบร้อนทันทีจากนั้น…ตูมจู่ๆ หลุมศพก็ระเบิด เยี่ยนอวี๋ผ่อนคลายลง “ลง”ตูมหลุมศพและวิญญาณที่หลงเหลือของอวิ๋นเหลียนระเบิด เยี่ยนอวี๋พาออกจากประตูแห่งกาลเวลาแต่แล้ว… ความเคลื่อนไหวนี้ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่ว“จบกัน”จิ่วอิงคลานออกมาแล้ว เพราะว่ามันสัมผัสถึงพลังเจตนาอันยิ่งใหญ่ปกคลุมมันและภรรยาอี้เอ๋อร์ไว้ราวกับมวลเมฆจิ่วอิงจึงคิดในใจ เป็นเช่นนี้จริงๆ ด้วย ลูกสะใภ้ตระกูลหรงมี‘ร่างกายที่นำพาความยุ่งยาก’ มาให้เสมอ ยิ่งแข็งแกร่งเท่าไรก็ยิ่งมีปัญหามากเท่านั้น นางมักจะไม่สามารถปฏิบัติการสำเร็จได้อย่างราบรื่นใน ‘ช่วงเวลาสำคัญ’ ต้องมีอุปสรรคเสมอเพียงแต่ว่า… มันเพิ่งจะคิดเช่นนี้เสร็จ
“ไป”เยี่ยนอวี๋พาเด็กน้อยและเม่ยเอ๋อร์กลับไปยังประตูแห่งกาลเวลาแล้ว ทว่าปร
