นื่องตามการชี้นำของตะเกียงวิญญาณของไท่เฮ่า นางยังไม่ลืมที่จะกอดเด็กน้อยไว้แน่นกลัวเด็กน้อยไหลหลุดไป
ถึงอย่างไรเด็กน้อยคนนี้ของนางก็กระปรี้กระเปร่าร่าเริงอีกครั้ง…“อ้ะๆ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เห็นแสงรอบกายเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาเขาก็ควบคุมตนเองไว้ไม่ได้จริงๆ “แม่ แม่งาม ดู เร็ว งาม…”เยี่ยนอวี๋ในครานี้ไม่มีเวลาสนใจเขา นางต้อง ‘มองหา’ ตำแหน่งทันทีที่ตะเกียงวิญญาณกระพริบ นางต้องก้าวออกจากแสงที่งดงามนี้ทันที และก้าวเข้าสู่ยุคของอวิ๋นเหลียน ซึ่งก็คือยุคที่แล้วเรื่องนี้ห้ามผิดพลาดแม้แต่น้อย มิเช่นนั้นหากประจันหน้ากับอวิ๋นเหลียนจริงๆจะกลายเป็นเรื่องยุ่งยาก ตอนนี้นางไม่อยากสร้างความลำบากให้ตนเอง คิดเพียงแต่อยากจะกลับไปข้างกายสามีดูแลเขาโดยเร็วทว่าเด็กน้อยที่ไม่ได้คิดเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเขามีความสุขจนลืมบ้านเกิดเมืองนอนไปแล้ว “ฮ่า…” เขาที่ยื่นมือออกไปพยายามจับแสงเหล่านั้น โชคดีที่ถูกเม่ยเอ๋อร์จับมือไว้ได้ มิเช่นนั้นเขาต้องคว้าแสงพวกนั้นไว้แน่ๆ และจะถูกดูดเข้าไปโชคดีที่เขายังถือว่า ‘เชื่อฟัง’ หลังจากถูกห้ามก็ไม่ได้จับอีก แต่ยังคงโลดเต้นไม่หยุดดีที่เยี่ยนอวี๋จับเขาไว้แน่น มิเช่นนั้นเขาคงหล่นนับครั้งไม่ถ้วน“ฮ่า…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ดีอกดีใจหัวเราะตลอดทาง
เยี่ยนอวี๋เห็นตะเกียงวิญญาณกะพริบสองสามทีท่ามกลางเสียงหัวเราะของเด็กน้อยนางรีบสั่ง “เม่ยเอ๋อร์ ไป”“เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่” เม่ยเอ๋อร์ตามไปติดๆในขณะเดียว
