ั้นฟ้า หากนางต้องการทำเช่นนี้ก็ต้องใช้ความพยายามมหาศาล ทว่าต้าซือมิ่ง เขายังไม่ใช่
ผู้สร้างสวรรค์เก้าชั้นฟ้า เขาก็สามารถใช้ผนึกนำหลุมศพทั้งหลุมไปอย่างง่ายดายวิธีการลึกลับมิอาจคาดเดาได้เช่นนี้… ทำให้ทวยเทพและตี้จวิ้นพวกเขาที่เห็นหลุมศพในจักรวาลดั้งเดิมล้วนประหลาดใจอย่างยิ่งแม้แต่อินหลิวเฟิง เขาเองก็ทอดถอนใจว่า “หากไม่ได้เห็นด้วยตาตนเองคงไม่อยากจะเชื่อ จวินโฮ่วช่าง… ทำให้ข้าได้เปิดโลกใหม่ทุกครั้งจริงๆ อดีตเป็นเช่นนี้ ตอนนี้ก็เป็นเช่นนี้ เป็นเช่นนี้เสมอมา”“ดอกบัวขาว” ตี้จวิ้นอดเหน็บแนมไม่ได้ “เก่งขนาดนี้ ยังชอบแสร้งทำเป็นอ่อนแอให้อาจารย์สงสาร”อินหลิวเฟิงยิ้ม แววตาอิจฉา “แม้ว่าผู้อื่นจะประพฤติตัวเช่นนี้นายท่านก็ไม่หวั่นไหว”“ก็ใช่…” ตี้จวิ้นลูบหน้าของตนเบาๆ “หน้าตาสู้เขาไม่ได้อยู่ดี”ครานี้อินหลิวเฟิงยิ้มจริงๆ ทว่า… เขาที่จู่ๆ คิดถึงแสงสีม่วงนั่นกลับเดินออกจากห้องไปแล้ว “จู่ๆ ข้าก็สงสัยว่าจวินโฮ่วคงตามไปด้วย ไป เราไปดูกันเถอะว่าจวินโฮ่วยังอยู่หรือไม่”
