เด็กน้อยที่มองท่านพ่อ ‘สีดำ’ แล้วมองขาของท่านแม่อีกครั้ง เขายังมองขาของตนเอง พบว่าขาของตนเองไม่มีกลิ่นอายของท่านพ่อ“เนะ?”“สามี เจ้าตื่นแล้วหรือ” เยี่ยนอวี๋ที่โถมตัวไปข้างเตียง นางยื่นมือไปจับก้อน ‘สีดำสนิท’ กลุ่มนั้น สัมผัสถึงความเย็นราวกับสัมผัสโดนแผ่นน ้าแข็งที่กลายเป็นน ้าแข็งตลอดกาลมันเย็นจน… เยี่ยนอวี๋ตั้งสติได้และรู้ว่าสามีของนางยังไม่ตื่น แต่เขาต้องได้ยินสิ่งที่นางพูดเมื่อครู่นี้แน่นอน อีกทั้งยังไม่ยอมให้นางไปเรื่องนี้ไม่ใช่เพียงเยี่ยนอวี๋ที่รู้ เด็กน้อยเองก็ ‘ค้นพบ’ แล้ว เขายังไม่พอใจ “ข้าล่ะ พ่อ ของเป่าล่ะ?” ทำไมท่านแม่มี เป่าไม่มีเด็กน้อยที่ไม่พอใจยังหนีลงพื้นและเปิดชายกระโปรงของท่านแม่เขา เขาเห็นว่าข้อเท้าของท่านแม่มีประกายระยิบระยับ ระยิบระยับของท่านพ่อรูปงามตามคาด“อ้ะ” เด็กน้อยที่ไม่พอใจนั่งลงบนพื้นทันที ยังคิดจะแยกส่วนหนึ่งออกมาจากข้อเท้าท่านแม่เขา ถึงอย่างไรเท้าทั้งสองข้างก็มีอยู่ เขาไม่มีเลยสักข้าง น่าโมโหจริงๆน่าเสียดายที่เขาใช้นิ้วมือสั้นๆ ของตนเองแกะอยู่เป็นเวลานานแต่ก็ไม่มีอะไรหลุดลงมา ทำเอาเขาโมโหจนร้องโวยวาย “อ้ะ พ่อ เป่าล่ะ”
เยี่ยนอวี๋ยิ้มอย่างกลั้นไม่อยู่ และยังนั่งยองๆ ลงมาอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาก่อนจะจูบอีกสองสามที “ท่านพ่อเจ้าคงโมโหที่เจ้าไม่อยู่ดูแลเขาจึงไม่มีให้เจ้า”“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ตะลึงคิดว่าเป็นเรื่องจริงเยี่ยนอวี๋ถือโอกาสเกลี้ยกล่อมว่า “ดังนั้นเ
