สี่ยวเป่าอยู่ที่นี่เถอะ”“ไม่ เอา” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากล่าวอย่างโมโห “ไม่สน พ่อ คนกะล่อน”เยี่ยนอวี๋อดหัวเราะ ‘พรวด’ ออกมาไม่ได้ หลังจากจูบเด็กน้อยทีหนึ่งก็กล่าวลาสามีอีกครั้ง “สามี เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะกลับมาโดยเร็ว”นางจะระวังตัวตามที่ไท่เฮ่าบอกและจะไม่ทำให้อวิ๋นเหลียนรู้ตัวเช่นนั้นจึงจะสามารถกลับมาได้ทันที และดูแลเขา รอเขาตื่นขึ้นมาข้างกายเมื่อพูดจบ เยี่ยนอวี๋ก็จากไปอย่างเด็ดขาดทันที นางกลัวว่าตนเองจะอาลัย แต่นางก็ไม่กล้าชักช้า นางกลัวว่าลูกน้องของนางจะมีอาการเดียวกับเจ้าวิหคทมิฬเจ้าวิหคทมิฬยังสามารถใช้พลังชีวิตที่ถูกปลุกตื่นจากการเวียนว่ายตายเกิดและได้มีชีวิตอีกครั้ง แต่คนที่เหลือคงไม่ได้โชคดีเช่นนี้แล้ว โดยเฉพาะพี่ใหญ่และท่านแม่ของนาง
แม้ทั้งสองจะซ่อนมือของตนเองไว้อย่างมิดชิดก็ตาม แต่เยี่ยนอวี๋ไม่ต้องดูก็เดาได้ว่าสถานการณ์ของพวกเขาร้ายแรงกว่าซีซีพวกมันแน่ๆถึงอย่างไรร่างกายของพวกเขาก็อ่อนแอกว่าซีซีพวกเขา อีกทั้งซีซีพวกมันสามารถต้านทานกฎมิติอันแปลกประหลาดนี้ได้ดีกว่าเนื่องจากอิทธิพลของนางดังนั้น… นางจะรอไม่ได้ นอกจากนี้นางไม่ต้องการให้สามีนางรีบตื่นเพื่อไปพร้อมนางนางต้องรีบจัดการปัญหาให้เสร็จ เพื่อจะได้กลับมาดูแลเขา ให้เขาผสานร่างพลังสุดท้ายอย่างสบายใจ เพียงแต่ว่านางเพิ่งจะอุ้มเด็กน้อยจากไป แสงสีม่วงอร่ามก็ไหลออกมาจากกลุ่ม ‘สีดำสนิท’ ก้อนนั้นอีกคราในขณะเดียวกัน… เยี่ยนอวี๋กลับไปในตำหนัก
