เยี่ยนเสี่ยวเป่าเก็บดอกไม้น้อยๆ ของตนกลับมาเงียบๆ และยังหันไปเรียกหาท่านแม่ “แม่…”เยี่ยนอวี๋รับเด็กน้อยมา ในขณะเดียวกันนางก็นำตะเกียงวิญญาณที่เกิดจากการเผาไหม้ตนเองของไท่เฮ่าไว้เหนือฝ่ามืออินหลิวเฟิงก็ไม่ชักช้า เขาเริ่มวาดค่ายกลอยู่ที่เดิม และยังเรียกกู้จื่อเฟิงมาช่วยอย่างคุ้นเคย “ชุนซิ่นจวิ่น รีบมาช่วยหน่อยสิ”“ที่ติดค้างเจ้าไว้” กู้จื่อเฟิงย่อตัวลงช่วย ใจของเขาผ่อนคลายลงแล้ว เมื่อครู่นี้เขาเองก็กังวลว่านายน้อยสติไม่สมประกอบนั่นจะไม่อยู่อีกแล้วความรู้สึกเช่นนั้น… ก็คงเหมือนกับความรู้สึกเมื่อพวกเขาเห็นเขา แต่กลับพบว่าเขาไม่ใช่กู้หยวนหมิงส่วนตี้จวิ้น เขากำลังมองเพลิงประกายสีเขียวในตะเกียงที่อยู่ในมือของเยี่ยนอวี๋อย่างรู้สึกเสียใจ“จากไปจริงๆ แล้วหรือ” ซีหวังหมู่ถามอย่างเหม่อลอยเยี่ยนอวี๋พยักหน้า สัมผัสได้ว่าไท่เฮ่าแผดเผาพลังชีวิตทั้งหมดไว้ในตะเกียงวิญญาณดวงนี้ นางใช้พลังไท่ชูรักษาความเสถียรให้มันเพื่อป้องกันไม่ให้หลังจากพลังวิญญาณของเขาสลายแล้ว จะไม่เพียง
พอที่จะนำทางนางไปยังยุคคุนหลุนที่ไท่เฮ่าเล่าไว้ อีกทั้งด้วยเวลาในตอนนี้ เยี่ยนอวี๋เอ่ย “ข้าไปดูสามีอีกเสียหน่อย ประเดี๋ยวกลับมา”“ท่านไปเถอะ” ตี้จวิ้นพูดพลางยังห้ามซีหวังหมู่ที่ทำท่าจะพูดบางอย่างเยี่ยนอวี๋จึงอุ้มเด็กน้อยกลับไปยังห้องบรรทมของตนเอง และอยู่ข้างกายสามีของนางแล้วซีหวังหมู่ซักถามตี้จวิ้น “ทำไม ข้าก็แค่อยากให้นายท่านรอจวินโฮ
