“อ้ะเนะ?”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่งุนงง เขาก็มองสุนัขรับใช้ที่เปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีแดงอย่างงงงวย รู้สึกสับสนและยังจับใบหน้าอวบอ้วนของตนอย่างไม่รู้ตัวเยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้วชักมือกลับมา รู้สึกไม่ชอบมาพากลในขณะเดียวกัน…วิ้งเสวียนอิ๋นที่ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเป็นดวงตาที่ลึกล ้าและชาญฉลาดคู่หนึ่งเหล่าทวยเทพเคลิบเคลิ้มเมื่อเห็นดวงตาคู่นี้ของเขาเอ้อร์เหมาน ้าตาไหลพราก “นี่ไม่ใช่นายน้อยนี่”“…” ซีหวังหมู่เงียบ มันก็รู้สึกว่านี่ไม่ใช่นายน้อยอิน แต่คือวิหคทมิฬที่แท้จริง คือวิหคทมิฬที่มันคิดถึงมาโดยตลอดแต่ว่าไม่รู้เพราะเหตุใดซีหวังหมู่จึงรู้สึกอยากจะร้องไห้เซ่าเฮ่าตาร้อนผ่าว พูดด้วยน ้าเสียงไม่มั่นใจนัก “เสวียนอิ๋น?”“เจ้าวิหคทมิฬ?” เทพอัสนีก็ไม่ค่อยมั่นใจ
แต่ตี้จวิ้นกลับรู้ว่าพวกเขาทุกคนไม่ใช่ไม่แน่ใจว่าคนตรงหน้าคือผู้ใด แต่พวกเขาไม่แน่ใจว่าอินหลิวเฟิง ‘เจ้าวิหคทมิฬ’ จอมทึ่มนั่นยังอยู่หรือไม่ถึงแม้จะคิดถึงอดีตเสวียนอิ๋นมาก แต่อินหลิวเฟิง ผู้ที่เสวียนอิ๋นกลับชาติมาเกิดก็ทำให้พวกเขาอาลัยเช่นกัน กระทั่งได้แทรกซึมเข้าไปในหัวใจของพวกเขาอย่างไม่รู้ตัวแล้วบัดนี้… เสวียนอิ๋นกลับมาแล้ว อินหลิวเฟิงกลับ…“ฮือ!”เอ้อร์เหมาร้องไห้ “นายน้อย…”นี่ไม่ใช่นายน้อยคนนั้นของเขาแล้ว ทำอย่างไรดี กลับไปเขาจะบอกท่านอ๋องอย่างไรเล่า เขาคอยติดตามนายน้อย อยู่ๆ นายน้อยก็จากไปแล้วเขาจะเป็นผู้พิทักษ์ส่วนตัวได้อย่างไรกันทว่าเอ้อร์เหมาเพิ่ง
