จะปล่อยโฮ เจ้าวิหคทมิฬก็ขมวดคิ้ว “ร้องไห้ไว้ทุกข์รึไง”เอ้อร์เหมา “?”เอ้อร์เหมาที่หยุดร้องไห้ทันที เขาก็มอง ‘นายน้อย’ ที่เปลี่ยนชุดสวมใส่ แต่ใบหน้ายังคงเดิม ถามด้วยน ้าเสียงไม่มั่นใจนัก “ท่าน…ยังคงเป็นนายน้อย?”
อินหลิวเฟิงที่หลับตาลงอีกครั้ง เขาก็นวดระหว่างคิ้วเบาๆ แสดงสีหน้าหมดความอดทนเอ้อร์เหมาดีใจขึ้นมาทันที “นายน้อย นายน้อย? ท่านจริงๆ ด้วยไม่เปลี่ยนไป?”เปลี่ยนน่ะ ย่อมเปลี่ยนไปอยู่แล้ว เสวียนอิ๋นที่รู้แก่ใจดี ในหัวของเขาความทรงจำชาตินี้ของอินหลิวเฟิงยังคงผุดขึ้นมาไม่หยุดเขาค่อยๆ เห็นตนเองในอีกแบบหนึ่ง ตนเองที่ไร้หัวใจ ดูเหมือนจะพยายามเติบโต แต่ก็หย่อนยานมากเช่นกันเขายังคงติดตามนายท่านตามที่เขาต้องการและยังมีพันธะสัญญาอันเหนียวแน่นกับนายน้อย แรกเริ่มเขายังคิดจะสมรสกับนายท่าน จนต่อมาเมื่อจวินโฮ่วปรากฎขึ้น เขาจึงยอมละทิ้งความคิดเพ้อฝันความทรงจำชาติหนึ่งแล่นผ่านอย่างรวดเร็วเมื่อเสวียนอิ๋น อินหลิวเฟิงลืมตาอีกครั้ง… เขาก็เห็นนายน้อยจ่ออยู่ตรงหน้าเขาแล้วนายน้อยผู้น่ารักน่าชังกำลังมองตนเองอย่างตั้งใจเมื่อสายตาทั้งสองคู่สบกัน…“เนะ?”
เด็กน้อยกะพริบตาปริบ พยายามขึ้นมาบนตักของอินหลิวเฟิงอินหลิวเฟิงที่ดวงตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยวด้วยสัญชาติญาณก็อุ้มเด็กน้อยที่นานๆ ทีจะเห็นเขาเกรงใจขึ้นมา “ท่านเสี่ยวเป่าชอบข้าที่เป็นแบบนี้มากกว่าสินะ”“ฮ่า…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าหัวเราะ “ปกป้อง เจ้า…”“เช่นนั้นก็ขอบใ
