จเสี่ยวเป่าแล้ว” อินหลิวเฟิงอุ้มเด็กน้อยลุกขึ้นยืน ก่อนจะมองไปที่ทุกคนด้วยสายตาที่ชัดเจนและลึกซึ้งเซ่าเฮ่ายิ้ม “เจ้าวิหคทมิฬ” เป็นทั้งเสวียนอิ๋นและอินหลิวเฟิง และเป็นเจ้าวิหคทมิฬของพวกเขา เขากลับมาแล้ว กลับมาพร้อมกับความทรงจำชาติที่แล้วเซ่าเฮ่าที่ใจนั้นผ่องใสราวกับกระจกสว่างตบไหล่อินหลิวเฟิงเบาๆ“อย่างนี้ต่อไปยังคงเรียกเจ้าหลิวเฟิง?”“ทำไมรึ ไม่ชอบอดีตเสวียนอิ๋น?” อินหลิวเฟิงย้อนถามเซ่าเฮ่ายิ้มไม่ได้พูดอะไร แค่จับไหล่ของพี่น้องตนไว้แน่น ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า “เป็นเจ้าเหมือนกัน คนไหนเราก็ชอบ ไม่ว่าเจ้าคนไหน เราก็อยากจะรักษาไว้”อินหลิวเฟิงหัวเราะ “เสี่ยวเฮ่าเฮ่ายังคงปากหวานเหมือนเดิมเหมือนเสียงอันไพเราะของเจ้า”“อุ้ม…” เด็กน้อยยังยื่นมือไปทางเซ่าเฮ่า
เซ่าเฮ่ารีบรับและยิ้มพูดว่า “นายน้อยนี่คือให้รางวัลข้าน้อยหรือ”“นายน้อย ให้ซีซีอุ้มด้วยนะ” ซีหวังหมู่เขยิบเข้ามาขออุ้มเทพอัสนีหัวเราะ “ซีซี เซ่าเฮ่าเขายังอุ้มไม่พอเลย เจ้าไปแย่งอีกใจร้ายจริงๆ”“ยินดีกับนายน้อยอิน” เยี่ยนชิงแสดงความยินดีกับอินหลิวเฟิงและยังอดคิดถึงอินสวินอี้จักรพรรดิราชวงศ์ซางไม่ได้ คิดว่าผู้สืบทอดท่านนี้ที่จักรพรรดิรางวงศ์ซางเลี้ยงดูมา เกรงว่าวันข้างหน้าคงไม่ได้กลับไปรับช่วงต่อแล้วทันทีที่คิดเช่นนี้… เยี่ยนชิงก็รู้สึกปวดใจแทนอินสวินอี้ ผู้สืบทอดที่โดดเด่นเช่นนี้ น่าเสียดายจริงๆอินสวินอี้ที่ตอนนี้ปวดใจอยู่จริงๆ เขาคิดว่าบ
