ุตรชายของตนประสบอุบัติเหตุจึงให้สำนักชางอู๋ไปถามทว่า… ไท่เฮ่าจำต้องทำลายบรรยากาศในตำหนัก “ทุกท่านเสวียนอิ๋นเป็นกรณีพิเศษ สามารถรอดพ้นจากไอมรณะแดนมืดนิรันดร์เหมือนปฐมราชินีได้ แต่สถานการณ์ของคนที่เหลือยังคงร้ายแรง”“ไม่เป็นไร” ตี้จวิ้นโบกมือ “เรื่องนี้ต้องคลี่คลายได้แน่นอน ก็แค่ส่งถ ้ามรณะแดนมืดนิรันดร์กลับไปยุคที่แล้วมิใช่หรือ ข้าจะไปส่งเดี๋ยวนี้ ไท่เฮ่าเจ้าบอกข้าก่อนว่าต้องกลับไปอย่างไร”
“เกรงว่าเจ้าจะไปไม่ได้” อินหลิวเฟิงพูด “เจ้าและข้า พวกเราทุกคนไปไม่ได้ มีเพียงครอบครัวนายท่านไปได้”ตี้จวิ้นน ้าเสียงจริงจัง “หมายความว่าอย่างไร”“เราเป็นสิ่งมีชีวิตสวรรค์เก้าชั้นฟ้าในตอนนี้ ไม่สามารถเข้ากับยุคที่แล้วได้ หากบุ่มบ่ามกลับไป ต้องสูญสลาย ‘ระหว่างทาง’ เป็นแน่แน่นอนว่านายท่านก็ไม่สามารถอยู่ที่นั่นนานได้” อินหลิวเฟิงกล่าวอย่างมาดมั่นไท่เฮ่าที่ได้ยินดังนั้นก็ประหลาดใจ “เจ้ารู้ได้อย่างไร”“เมื่อสามหมื่นปีก่อน ข้ามีโอกาสได้พบกับจวินโฮ่วครั้งหนึ่ง ที่ข้ากลับชาติมาเกิดก็เพื่อปกป้องนายท่าน ไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่ข้ากลับมาเกิดในต้าซย่า” อินหลิวเฟิงเล่าให้ฟังอย่างสงบเยี่ยนอวี๋ที่ได้ยินดังนั้นชะงัก “เจ้าเคยเจอสามีข้าก่อนแล้ว?” เร็วกว่าข้า? นี่…“อืม” อินหลิวเฟิงพยักหน้า “จวินโฮ่วยังถ่ายทอดค่ายกลชุดหนึ่งสำหรับส่งท่านไปยังยุคที่แล้ว แต่ก็มิอาจหลีกเลี่ยงการถูกค้นพบจากพวกไท่เฮ่า เขาจึงส่งข้าน้อยและทุกคนกลั
