ั้นครานี้ไปที่นั่น ข้าก็จะทำทุกอย่างที่ต้องการได้ แค่คิดก็สนุกแล้ว”เยี่ยนอวี๋ไม่ได้พูดอะไร กลับรู้สึกสะเทือนใจอย่างแปลกประหลาดทำให้นางอยากจะตั้งใจครุ่นคิดแต่อินหลิวเฟิงกลับรวดเร็วยิ่งนัก เขาตะโกนเรียก “นายท่าน!เสร็จแล้ว!”
เยี่ยนอวี๋มองกลับไปที่เตียง ‘สีดำสนิท’ “สามี ข้าไปประเดี๋ยวก็กลับมา รอข้านะ”“พ่อ เป่า ก็ไป ปกป้องแม่ รอเป่า” เด็กน้อยเองก็ ‘บอก’ ท่านพ่อเลียนแบบเยี่ยนอวี๋จิ่วอิงไม่ได้พูดอะไร มันอดใจรอไม่ไหวมุดตัวออกไปแล้ว ราวกับเห็นคนจำนวนมากกำลังรอให้มันกิน เห็นได้ชัดว่าลืมไปแล้วว่าปฐมราชินีเยี่ยนไปแค่ชั่วครู่ก็กลับมา อาจจะรวดเร็วจนไม่เจอคนด้วยซ ้าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องภายหลัง… เยี่ยนอวี๋ในครานี้อุ้มเด็กน้อยเตรียมจะจากไปเพียงแต่ว่านางเพิ่งจะหันหลังไป แสงสีม่วงอร่ามไหลออกมาจากเตียง ‘สีดำสนิม’ และพันข้อเท้าของนางไว้ราวกับไม่ให้นางไป ทำเอานางผงะอยู่ที่เดิม “สามี?”นางสัมผัสถึง… ความเย็นจากข้อเท้าได้อย่างชัดเจน ทำให้นางหันกลับไปด้วยสัญชาติญาณ มองไปที่เตียงและสามีรูปงามของนางอีกครั้ง
