ร่างกายของเขาถูกห่อหุ้มด้วยมวลสีดำโปร่งใสและขอบของมวลสีดำนี้ยังมีชั้นแสงสีขาวขุ่นอยู่ด้วยการเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้เทพอัสนีรีบมุดออกไปหาใต้เท้าพวกมันทว่าเมื่อเยี่ยนอวี๋พาเด็กน้อยกลับมาถึงห้องบรรทม มวลสีดำนั่นก็กำลังแตกร้าวแล้ว“อ้ะ”เด็กน้อยอยากจะกระโจนเข้าไปหาทันที แต่เยี่ยนอวี๋กอดเด็กน้อยไว้แน่น ไม่ได้ปล่อยให้เขาหนีไปสำเร็จเด็กน้อยร้องโวยวาย “อ้ะ พ่อออ แม่ ปล่อยเป่า…”“ใจเย็นๆ” เยี่ยนอวี๋เกลี้ยกล่อมเด็กน้อยพลางสัมผัสอาการของสามีนางแต่นางก็พบในทันทีว่า เมื่อจิตเหนือสำนึกของนางสัมผัสโดนแสงสีขาวกลุ่มนั้น มันก็ถูก ‘ดูดซึม’ เข้าไป ราวกับหินที่จมลงสู่มหาสมุทร ไร้ซึ่งสุ้มเสียงและร่องรอยซึ่งก็หมายความว่านางไม่สามารถสัมผัสถึงสถานการณ์ของสามีนางได้เลยเรื่องนี้ทำให้เยี่ยนอวี๋ได้แต่อุ้มเด็กน้อยเข้าใกล้เตียง “เสี่ยวเป่า”
“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าจับหน้ามองท่านพ่อของเขาพลางตอบท่านแม่เขาเยี่ยนอวี๋จูบศีรษะของเด็กน้อยเบาๆ “เจ้าสัมผัสได้หรือไม่ว่าตอนนี้ท่านพ่อเจ้าสบายดีหรือไม่”“อะไรนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ไม่เข้าใจ เขามองท่านแม่เขาตาปริบเยี่ยนอวี๋ไม่รู้ว่าจะอธิบายให้เด็กน้อยฟังอย่างไร ได้แต่อธิบายคร่าวๆ ว่า “รู้สึกหรือไม่ว่าท่านพ่อของเจ้าจะจากพวกเราไปแล้ว”“ไม่” เยี่ยนเสี่ยวเป่าส่ายศีรษะอย่างรุนแรง “ไม่ให้”เยี่ยนอวี๋จึงเข้าใจความหมายของเด็กน้อย และรู้ว่าสามีคนนี้ของนางคงไม่เป็นอันตรายถึงแก่ชีวิต มิเช่นนั้นน
