้ว่า… หากไม่ใช่เขา นางคงมิอาจปลดเกราะป้องกันสุดท้ายด้วยสัญชาติญาณ
ทั้งหมดเป็นเพราะเขาส่วนเรื่องชาติที่แล้ว เยี่ยนจื่ออวี๋ชาตินั้นเยี่ยนอวี๋ก็จำได้แล้ว นางถูกเขาตีสลบคงเป็นเพราะวิญญาณของตนเอง ตอนนั้นยังไม่ฟื้นฟูสมบูรณ์ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ ‘ลงมือ’ถึงอย่างไรเขาก็หยิ่งผยองเช่นนั้น…หากไม่ใช่ ‘นาง’ สตรีคนใดนั่งตักเขาก็ไม่หวั่นไหวจริงๆเมื่อคิดได้เช่นนี้ เยี่ยนอวี๋จูบเด็กน้อยในอ้อมอกอีกครั้ง “ท่านพ่อเจ้าเก่งจริงๆ”“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่งุนงงมองท่านแม่เขาอย่างงงงวยส่วนเยี่ยนอวี๋ นางหันกลับไปมองในห้องแล้ว… ไม่มีใครรู้ว่าอันที่จริงนางตั้งตารอให้เขาตื่นขึ้นมาเพียงใด อยากจะจูบเขาและเข้านอนกับเขามากเพียงใดสามีสามีของนาง
