่ได้ผสานได้ง่ายเช่นนั้น สามีนางคงต้องใช้เวลาไม่น้อย เรื่องนี้คือสิ่งที่นางดูออกจากการจับชีพจรเมื่อครู่นี้เยี่ยนอวี๋รู้ว่านี่คือการปลอบประโลมนางให้นางอย่างเป็นห่วง ให้นางอุ่นใจ…สามีสามีที่ไม่ว่าเมื่อใดมักจะคิดถึงนางเสมอ สามีที่แม้จะตื่นขึ้นมาไม่ได้ ยังคงไม่ลืมที่จะบอกให้นางไม่ต้องเป็นห่วงทำให้เยี่ยนอวี๋คิดถึงสิ่งที่เขาทำเพื่อนางทั้งหมดอีกครั้ง…หัวใจของนางรู้สึกขมขื่นและอ่อนแอ น ้าตาไหลลงมา
“อ้ะ?” เด็กน้อยที่ถูกน ้าตาของท่านแม่หยดใส่ เขาก็มองท่านแม่ของเขาอย่างประหม่า “แม่?”เยี่ยนอวี๋จูบเด็กน้อยเบาๆ รวบและกอดตัวเด็กน้อยไว้แน่นกว่าเดิม “แม่ไม่เป็นไร แค่สงสารท่านพ่อเจ้า”หลังจากที่ ‘รู้’ ความจริงมากมาย… เยี่ยนอวี๋ก็กำลังคิดว่าหากนางรู้จักสามีตั้งแต่เมื่อนานมาแล้ว นั่นคงจะดีมากเช่นนี้เขาก็ไม่ต้องพยายามอยู่ฝ่ายเดียว นางก็จะต่อต้านการกลืนกินของอวิ๋นเหลียนอย่างเต็มที่ เช่นนั้นเมื่อสามหมื่นปีก่อน พวกเขาก็คงได้พบเจอกันแล้วไม่ต้องรอให้ถึงสามหมื่นปีให้หลัง ยิ่งไม่ต้อง…เยี่ยนอวี๋ที่คิดถึงคืนนั้นในเมืองชางอู๋ ในที่สุดนางก็เข้าใจว่าเหตุใดหลังจากที่ออกจากหอจ่างสื่อแล้วเจอเขาอีกครั้งจึงโถมใส่อ้อมอกของเขาอย่างไร้ซึ่งความระแวงเมื่อก่อนนางไม่เคยตั้งใจคิด… คิดว่าเป็นเพราะตนเองชอบหน้าตาของชายคนนี้เท่านั้นภายใต้สถานการณ์เช่นนั้น ในเมื่อต้องแก้พิษ เช่นนั้นก็ใช้เขาแล้วกันบัดนี้เมื่อลองตั้งใจคิดดูแล้ว เพิ่งรู
