างมาก นางเดาว่าลูกเขยคนนี้คงกลัวว่าบุตรสาวของนางเป็นห่วงจึงทำเช่นนี้ความจริงก็คงต้องเป็นเช่นนี้ เพราะว่า…วิ้งแสงสีดำที่กระจัดกระจายอยู่รอบๆ ต้าซือมิ่งค่อยๆ เข้มขึ้นไม่โปร่งใสอีกต่อไปวิ้งอักษรศักดิ์สิทธิ์อันมหัศจรรย์ก็เพิ่งกำเนิดขึ้นเหนือชั้นแสงสีขาวห่อหุ้มแสงสีดำในนั้นและต้าซือมิ่งไว้อย่างสมบูรณ์ ทำให้ไม่สามารถเห็นได้อีกว่าข้างในเกิดอะไรขึ้น“อ้ะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าร้อนรน ทำท่าจะดึงชั้นแสงนั่นออกไปแต่เยี่ยนอวี๋มือไว ห้ามเขาไว้ทัน “อย่ารบกวนท่านพ่อเจ้า ให้เขานอนพักเสียหน่อย”“นอน นานมาก” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่น้อยอกน้อยใจบอกว่าเป่าตื่นมาสองรอบแล้ว พ่อยังนอนอยู่อีก “พ่อ เป็นหมู…”เยี่ยนอวี๋ไม่ได้อธิบายเพิ่มเติม แค่จูบใบหน้าของเด็กน้อยเบาๆปลอบว่า “เพราะว่าท่านพ่อเจ้าเหนื่อยแล้ว เราจะไม่รบกวนเขาออกไปกันก่อนดีหรือไม่”
“ขอรับ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง แม้จะยังไม่อยากจากท่านพ่อไป แต่ก็หันตัวกลับไปกอดคอของท่านแม่เขาไว้แล้ว “ไปเถอะ…”“เสี่ยวเป่าน่ารักที่สุด” เยี่ยนอวี๋ที่อดจูบเด็กน้อยไม่ได้อีกครั้งจึงอุ้มเด็กน้อยออกจากห้อง และส่งสัญญาณให้ท่านพ่อท่านแม่และพี่ใหญ่ออกไปพร้อมกันเยี่ยนจื่อเยี่ยถามว่า “น้องเขยเป็นอะไรหรือ”“คงกำลังผสานกับร่างพลังร่างสุดท้าย คงไม่ตื่นในเร็วๆ นี้” เยี่ยนอวี๋คิดถึงคำพูดที่อวิ๋นเหลียนหลุดพูดออกมา รู้ว่าคงจะเป็นเช่นนี้แต่ว่าร่างพลังร่างสุดท้ายนี้เห็นได้ชัดว่าไม
