“ตำแหน่งจักรพรรดินี้ ข้าสละให้เจ้าได้” เทียนตี้พูดเสร็จก็ถอดมงกุฎและยื่นมงกุฎไปข้างหน้ามารฝูหมัว “เชิญ”ท่าทางกวนประสาทของเขาทำเอาเซ่าเฮ่าตะลึงงัน “เทียนตี้ นี่ท่าน…”ตี้จวิ้นที่ยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้เซ่าเฮ่าว่าไม่ต้องเป็นห่วง แม้ผมของเขาจะปล่อยสยาย แต่ก็ไม่กระทบต่อความสง่างามของเขา “มารฝูหมัว ในเมื่อเจ้าอยากได้ตำแหน่งเทียนตี้ ข้าให้เจ้าได้ ตราบใดที่เจ้าทำตามวาจาที่เจ้าลั่นไว้ว่าจะปฏิบัติต่อสรรพชีวิตสวรรค์เก้าชั้นฟ้าอย่างดีก็พอแต่หากเจ้าต้องการให้ข้าตี้จวิ้นทำร้ายอาจารย์พ่อแทนเจ้า ทำให้ข้าต้องกลายเป็นคนอกตัญญูและกลายเป็นคนเลวที่หลอกลวงอาจารย์และทำลายบรรพบุรุษ ต้องขออภัย เป็นไปไม่ได้”เพียงเท่านี้?เอ่อ…อย่าว่าแต่ไท่เฮ่าที่คิดไม่ถึงว่าตี้จวิ้นจะ ‘เด็ดขาด’ เช่นนี้ชะงักงันเหล่าทวยเทพก็ชะงักเช่นกัน? พวกเขาถึงกับรู้สึกว่าเหมือนกับว่าเทียนตี้อยากจะสลัดตำแหน่งจักรพรรดินี้ไปอย่างไรอย่างนั้นโอ้ ไม่สิ ไม่ใช่ภาพลวงตา
คิดถึงครานั้น เมื่อครั้นปฐมราชินีกลับมา เทียนตี้ที่รู้สึกผิดเคยมอบมงกุฎจักรพรรดิให้บุตรชายน้อยของปฐมราชินีต่อหน้าทุกคนด้วยดังนั้น… เหมือนกับว่าเทียนตี้จะไม่ค่อยสนใจตำแหน่งเทียนตี้เท่าไรนัก นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาบอกว่าไม่ต้องการแล้วดังนั้น… พวกเขาต้องเปลี่ยนเทียนตี้คนใหม่แล้วจริงๆ หรือจู่ๆ เหล่าทวยเทพก็มองจักรพรรดิมารฝูหมัวตาปริบราวกับคนน่าสงสารกลุ่มหนึ่งที่ถูกทอดทิ้งมารฝูหมัว “…”ได้
