“หำววว” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่หำวอีกครั้ง เขำก็เกำะหลังท่ำนพ่อของเขำ “พ่อ…”เยี่ยนชิงที่สำวเท้ำเข้ำไปในห้องรีบส่งเสียง ‘ชู่’ เบำๆ ให้เด็กน้อยทันทีจำงอวิ๋นเมิ่งที่ตำมเข้ำมำก็เดินไปหำหลำนชำยน้อยอย่ำงรวดเร็วและท ำท่ำจะอุ้มเขำขึ้นมำแต่เด็กน้อยผู้ชำญฉลำดหลบท่ำนยำยของเขำและยังปีนขึ้นไปบนตัวของท่ำนพ่อเขำแล้ว แววตำของเขำเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เห็นได้ชัดว่ำอยำกจะเล่นแล้วโชคดีที่เยี่ยนชิงมือไว เขำคว้ำเด็กน้อยไว้ทันที “อย่ำกวนท่ำนพ่อเจ้ำ เขำเหนื่อยแล้ว”“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่ยังคงงัวเงียอยู่ เขำก็คิดจะหนีออกมำจำกอ้อมอกของท่ำนตำเขำเพื่อมำดูท่ำนพ่อแต่แล้วเยี่ยนจื่อเยี่ยก็ยกอำหำรหอมกรุ่นเข้ำมำ “เสี่ยวเป่ำ ลุงใหญ่ท ำซำลำเปำอิงอิงให้เจ้ำ กินหรือไม่”จิ่วอิงที่ซ่อนตัวสังเกตกำรณ์อยู่เงียบๆ “…”เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่ถูกดึงดูดควำมสนใจไปตำมคำด เขำก็รีบลงจำกเตียงอย่ำงรวดเร็วและเดินเตำะแตะไปนอกห้องแล้ว
เทพอัสนีสูดหำยใจเข้ำเฮือกใหญ่ หัวใจที่เกือบจะระเบิดของเขำค่อยนิ่งลงจำงอวิ๋นเมิ่งมองบุตรเขยและบุตรสำวที่ยังคงนอนอยู่บนตั่งอย่ำงระมัดระวัง เห็นแขนทั้งสองข้ำงของบุตรสำวก ำลังแตกร้ำว รู้สึกกังวลอย่ำงมิอำจเก็บไว้ได้ “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์…”เยี่ยนชิงที่หันกลับไปมองบุตรสำวอันเป็นที่รักเช่นกัน ตำของเขำเริ่มแดง แต่เขำจับไหล่ของภรรยำสุดที่รักไว้แน่น “ออกไปเถอะ ดูแลเสี่ยวเป่ำให้ดีก่อน”“อืม” จำงอวิ๋นเมิ่งยื่นมือไปลูบใบหน้ำของบุตรสำวเ
