บำๆ พยำยำมข่มควำมกระวนกระวำยไว้ และออกจำกห้องพร้อมเยี่ยนชิงอย่ำงไม่รีรอเพื่ออยู่เป็นเพื่อนเด็กน้อยเทพอัสนีคอยเฝ้ำดูนำยท่ำนและจวินโฮ่วของพวกมันด้วยควำมกังวลใจหำรู้ไม่ว่ำ…เยี่ยนอวี๋ในบัดนี้ แม้นำงจะยังไม่ฟื้น แต่จิตเหนือส ำนึกของนำงกลับเข้ำไปใน ‘ควำมทรงจ ำ’ ของต้ำซือมิ่งอีกครั้งแล้ว แต่นำงในครำนี้ปรำกฏตัวขึ้นในที่ที่นำงคุ้นเคยที่สุด นั่นก็คือจักรวำลดั้งเดิม“เอ๋?”
เยี่ยนอวี๋ประหลำดใจ ไม่รู้ว่ำตอนนี้อยู่ในควำมทรงจ ำช่วงไหนของสำมีทว่ำเยี่ยนอวี๋ก็รู้ในเวลำต่อมำทันที เพรำะว่ำนำงเห็นสำมีของนำงก ำลังขุด ‘ป้ำย’ แล้วป้ำย ‘ต ำหนักไท่ชำง’ ที่นำงเป็นคนเขียนเองถูกเขำขโมยดังนั้นเห็นได้ชัดว่ำช่วงเวลำนี้คือช่วงเวลำเมื่อสำมหมื่นปีก่อนตอนที่นำงร่วงหล่นไม่นำนอีกทั้งในครำนี้… เขำไม่ได้ ‘มองมำ’ จำกที่ไกล เขำมำด้วยตนเองแล้ว แม้ยังคงมองไม่เห็นใบหน้ำของเขำ เห็นเพียงแผ่นหลังของเขำก็ตำม เยี่ยนอวี๋กลับรู้สึกถึงอำรมณ์โมโหที่ก ำลังพลุ่งพล่ำนจำกแผ่นหลังของเขำที่อยู่ข้ำงหน้ำต ำหนักไท่ชำงควำมโกรธกริ้วนั้น… เต็มไปด้วยพลังท ำลำยล้ำง แต่ก็เต็มไปด้วยกำรยับยั้ง มิเช่นนั้นต ำหนักไท่ชำงคงจบเห่แน่ๆ คงไม่ได้รอนำงกลับมำแล้ว“สำมี”เยี่ยนอวี๋อยำกจะปลอบสำมีคนนี้ในยำมนี้ ให้เขำอย่ำโมโหจนไม่สำมำรถควบคุมพลังอ ำมหิตของตนได้และจ ำเป็นต้องระเบิดตนเองล่วงหน้ำทว่ำ…
เยี่ยนอวี๋ที่ไม่สำมำรถเกลี้ยกล่อมเขำได้ก็เห็นว่ำมือของสำมีนำงก ำลังแตกร้
