ำวแล้วเยี่ยนอวี๋ผงะนำงคิดไม่ถึงว่ำ กำรร่วงหล่นของนำงส่งผลให้ชำตินี้ของสำมีแตกสลำยล่วงหน้ำ“สำมี”เยี่ยนอวี๋ร้อนรน เพรำะว่ำนำงรู้สึกถึงว่ำสำมีที่ระเบิดตนเองก่อนเวลำวิญญำณไม่เสถียร สภำพต่ำงจำกกำรระเบิดตนเองก่อนหน้ำนี้อย่ำงสิ้นเชิง นำงมั่นใจว่ำนี่ไม่ใช่กำรระเบิดตนเองโดยปกติของเขำแต่เยี่ยนอวี๋เพิ่งจะร้อนใจ นำงก็ได้ยินเสียงเบำแหบแห้งว่ำ “เจ้ำโง่”เยี่ยนอวี๋ “?”นำงคิดว่ำนำงหูฝำด“เจ้ำโง่”เสียงดุจพิณที่ทุ้มต ่ำและแหบแห้ง คือเสียงที่เยี่ยนอวี๋ทั้งคุ้นเคยและชื่นชอบ ท ำให้นำงแทบจะโพล่งพูดออกไปว่ำ “เจ้ำน่ะสิโง่”“ข้ำมองเจ้ำมำหลำยพันล้ำนปี ข้ำแค่กลับชำติมำเกิดอีกครั้ง เจ้ำก็สลำยไปแล้ว”
“…”เยี่ยนอวี๋ที่เงียบงันจู่ๆ ก็โต้แย้งไม่ได้ แม้นำงอยำกจะบอกว่ำอันที่จริงก็เป็นเพรำะนำงไม่อยำกมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว นำงมีชีวิตอยู่ยำวเกินไปจนเบื่อหน่ำย หำกไม่ใช่เพรำะนำงไม่อยำกมีชีวิตอยู่ต่อ ไท่เฮ่ำร้อยคนหรือแม้แต่ศัตรูที่มีศักยภำพใดๆ ก็ไม่สำมำรถท ำอะไรนำงได้แต่ว่ำ… จู่ๆ นำงก็คิดว่ำเหตุใดตนจึงโหดร้ำยเช่นนี้เขำมองนำงมำพันล้ำนปี เพื่อมำอยู่ข้ำงกำยนำง พยำยำมเกิดใหม่หลำยพันครั้งนำงกลับร่วงหล่นในเวลำที่เขำก ำลังจะมำถึง แม้นำงจะไม่รู้เรื่องแต่ว่ำ… นี่ก็คือส่วนที่โหดร้ำยที่สุดนำงไม่รู้ ดังนั้นนำงจึงจำกไปอย่ำงสงบไร้กังวลหำกไม่ใช่เพรำะเกิดใหม่ เขำ…น ้ำตำของเยี่ยนอวี๋ไหลลงมำอย่ำงไม่รู้ตัว กลับได้ยินว่ำสำมีของนำงพูดขึ้นเบำๆว่ำ “ไม
