่เป็นไร ข้ำมำแล้ว”ค ำพูดนี้ท ำให้เยี่ยนอวี๋ชะงักเล็กน้อย และท ำให้นำงเห็นสำมีที่ก ำลังระเบิดตนเองได้ก่อหมอกสีขำวกลุ่มก้อนหนึ่งเหนือฝ่ำมือ บนนั้นยังมีกลิ่นอำยกำรเกิดใหม่อันลึกลับด้วย
จำกนั้นนำงก็เห็นว่ำสำมีของนำงเดินผ่ำนทั่วทุกมุมของต ำหนักไท่ชำง รวบรวมผมสองสำมเส้นของนำงไว้และใส่ลงไปในหมอกสีขำวจำงๆ นั้นผ่ำนไปครู่หนึ่ง…เหมือนกับว่ำนำงจะเห็นตัวนำงเองขนำดเท่ำไข่ไก่ท่ำมกลำงหมอกสีขำวนั่น?“ฮึ”ต้ำซือมิ่งที่มองหมอกสีขำวกลุ่มก้อนนั้นในฝ่ำมือ เขำก็ยกมือขึ้นสัมผัสปฐมรำชินีตัวน้อยๆ และจำงๆ ก่อนจะกดตัวนำงเข้ำไปที่หว่ำงคิ้ว“นี่มัน…”ภำพตรงหน้ำเยี่ยนอวี๋หำยไปหมดแต่นำงกลับรู้ว่ำสำมีของนำงคงใช้วิญญำณของตนเองหล่อเลี้ยงวิญญำณที่หลงเหลือของนำง และจำกนั้นก็ส่งนำงกลับสู่วัฏจักรดังนั้น… กำรเกิดใหม่ของนำงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และไม่ใช่โชคชะตำ สำมีของนำงใช้วิญญำณของตนหล่อเลี้ยงนำงไว้ก่อนเขำจะระเบิดตนเอง ท ำให้นำงมีโอกำสเกิดใหม่และผลจำกกำรท ำเช่นนี้ของเขำ ย่อมท ำให้เขำดับอนำถยิ่งกว่ำเดิม
“สำมี…”เยี่ยนอวี๋คำดเดำถึงผลลัพธ์เช่นนี้ได้ แต่ว่ำ…เมื่อต้ำซือมิ่งส่งนำงเข้ำสู่วัฏจักรและพังทลำยอย่ำงรวดเร็ว ทั้งยังแตกสลำยกลำยเป็นเศษเลือดเศษเนื้อเหมือนกับต้นอิงสีแดงที่เหี่ยวเฉำ เมื่อทุกอย่ำงสิ้นสุดลง นำงก็รู้สึกหำยใจล ำบำกจนเมื่อผ่ำนไปนำนแสนนำน…เมื่อภำพตรงหน้ำกลำยเป็นสีด ำมืด เยี่ยนอวี๋ก็เรียกไม่หยุด “สำมีสำมี ฮือ…”เป็นครั้ง
