“ในที่สุด… ก็ถึงตาข้าเสียที!”
อู๋เสี่ยวพั่งกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจจนแก้มกระเพื่อม เขาเฝ้ารอเวลานี้มานานแสนนาน ตั้งแต่เริ่มการประลองจนผ่านพ้นไปถึงเก้าคู่ เขายังมิได้ก้าวขาขึ้นเวทีเลยสักครั้ง เพราะสวีหมิงกำชับหนักแน่นว่าเขาคือ… อาวุธลับ!
และบัดนี้ ก็ถึงเวลาที่อาวุธลับเยี่ยงเขาจะได้สำแดงเดชสะเทือนฟ้าดิน!
สวีหมิงแย้มยิ้มพลางเอ่ยกระตุ้น “เสี่ยวพั่ง ในฐานะอาวุธลับก้นหีบของสำนักหลิงเซียน เจ้าต้องแสดงแสนยานุภาพให้ทุกคนประจักษ์แก่สายตา ศิษย์พี่ขอไม่มากความ… แค่ล้มระดับสร้างรากฐานขั้นสูงสุดให้ได้สักสองคนก็พอ!”
“สองคน?”
อู๋เสี่ยวพั่งยืดอกตอบทันทีด้วยความมั่นใจ “ศิษย์พี่ดูถูกกันเกินไปแล้ว อย่างน้อยต้องสามคน!”
“ประเสริฐ! งั้นก็สามคน!”
สวีหมิงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
อู๋เสี่ยวพั่งเดินอาดๆ ก้าวขึ้นเวทีด้วยท่วงท่าห้าวหาญเต็มเปี่ยม ประหนึ่งขุนพลผู้เกรียงไกร
เหล่าศิษย์สำนักหลิงเซียน “……”
ต่างคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สองคนบ้างล่ะ สามคนบ้างล่ะ… พวกเจ้าสองคนเห็นยอดฝีมือระดับสร้างรากฐานขั้นสูงสุดเป็นผักกาดขาวในตลาดสดหรืออย่างไร? นึกจะเด็ดหัวก็เด็ดได้ง่ายๆ กระนั้นรึ?
แม้จะเคยเห็นพลังระเบิดอันน่าทึ่งของอู๋
