“ฮู้——!!”
เสียงโห่ร้องขับไล่ดังกึกก้องกัมปนาทไปทั่วทั้งสนามประลอง ราวกับคลื่นเสียงมหาศาลที่ถาโถมเข้าใส่กลุ่มศิษย์สำนักหนานซานจนแทบยืนไม่อยู่
เหล่าศิษย์สำนักหนานซานต่างพากันหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี อยากจะหาธรณีสูบหายวับไปจากตรงนั้นเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่ติดตรงที่ไม่มีรูให้มุด เลยได้แต่ก้มหน้าก้มตารับเสียงโห่ด้วยความอัปยศอดสู
“ฮ่าฮ่าฮ่า! ขำจนท้องแข็งแล้ว สำนักหนานซานผู้ยิ่งใหญ่มีวันนี้กับเขาด้วยรึ!”
“ศิษย์น้องสวีหมิง ทำได้เยี่ยมยอดมาก!”
“สุดยอดไปเลยว่ะ ศิษย์น้องสวีหมิง! เจ้าคือวีรบุรุษของพวกเรา!”
…
บรรยากาศฝั่งสำนักหลิงเซียนนั้นตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง เหล่าศิษย์ต่างยิ้มจนแก้มแทบปริ
สำหรับพวกเขาแล้ว โอกาสที่จะได้เห็นคู่ปรับตลอดกาลอย่างสำนักหนานซานตกอยู่ในสภาพดูไม่จืดเยี่ยงสุนัขจนตรอกเช่นนี้ มิได้มีมาบ่อยๆ ต่างพากันชูนิ้วโป้งให้สวีหมิงที่เดินกลับลงมา แววตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธาจากก้นบึ้งของหัวใจ
หากก่อนหน้านี้พวกเขายังมีความรู้สึกคลางแคลงใจหรือไม่ยอมรับในตัวศิษย์ใหม่ผู้นี้อยู่บ้าง แต่ ณ วินาทีนี้ ทุกคนยอมรับเขาอย่างหมดใจและไร้ข้อกังขา
ไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่นใด แต่เพียงแค่การ
