วิญญาณที่ไม่รู้จักตนหนึ่ง เรียกมันว่ามารฝูหมัวไปก่อนเดิมทีเทียนตี้อยากเรียกมันว่ามารเฮ่าหมัว แต่กลัวถูกเซ่าเฮ่าต่อยจึงรีบเปลี่ยนเป็นเรียกอีกอย่างโชคดีที่เขาเปลี่ยน มิเช่นนั้นคงได้วุ่นกันภายใน เซ่าเฮ่าคงต่อยเขาก่อนผู้ใดกลับมาที่ประเด็นเมื่อสิ้นเสียงของเทียนตี้ เหล่าเทพที่เงียบงันเพราะบารมีอันน่าเกรงขามของเทียนตี้ล้วนหันไปมองด้วยสัญชาติญาณและได้เห็นจักรพรรดิฝูซี หนึ่งในห้าเทพบรรพกาลในตำนานที่จู่ๆ ปรากฏตัวขึ้นนี่มัน… ทวยเทพมากมายตะลึงงันตัวเหวินเทียนอ๋องตะโกนขึ้นก่อนว่า “จักรพรรดิฝูซี?”ก่อนหน้าเทียนตี้ ฝูซีคือเจ้าแห่งห้าเผ่าอันเป็นที่ยอมรับโดยทั่วกัน ขาดก็เพียงแต่งตั้งตำแหน่งให้หลังจากสิ้นสุดมหาสงครามเทพและมาร แต่ฝูซีตายในสงครามเทพและมาร และยังตายเพราะช่วยปฐมราชินีหยวนชูไว้แต่ตอนนี้… เขาปรากฏกายแล้ว
เพียงแค่ใบหน้าดวงเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้ทวยเทพมากมายหมอบกราบด้วยสัญชาติญาณ แต่ก็มีทวยเทพส่วนน้อยที่ไม่ได้กราบเช่น หงส์เทพ…แม้นางเองก็ต้อง ‘อาคม’ เช่นกัน แต่เห็นได้ชัดว่านางไวต่อคำว่า‘มารฝูหมัว’ ที่เทียนตี้ใช้เรียก นางจึงไม่ได้คุกเข่าลงทว่าเทพรุ่นราวคราวเดียวกับตัวเหวินเทียนอ๋องล้วนคุกเข่าลงอย่างมิอาจต้านทานได้ “จักรพรรดิฝูซี ท่านยังมีชีวิตอยู่ ดีมากเลย ดีมากเลย”ในสายตาของทวยเทพรุ่นนี้ จักรพรรดิฝูซีเหมือนกับปฐมราชินีหยวนชู คือความศรัทธาของพวกเขา เป็นผู้นำแห่งความชอบธรรมที่นำพาพวกเขาเดินออก
