ะ”“ข้าลองเข้าไปดู” เซ่าเฮ่าพูดพลางรีบเดินเข้าไปในห้อง
เทียนตี้รู้สึกเครียด แต่ไม่ได้แสดงออกมาทางสีหน้าผ่านไปครู่หนึ่ง เซ่าเฮ่าก็ออกมาจากห้องบรรทมแล้ว สีหน้าเคร่งเครียดกว่าเดิมซีหวังหมู่และเทพอัสนียังไม่รู้อะไรเลย “ทำไมหรือ นายท่านแค่นอนนานไปเล็กน้อยไม่ใช่หรือ หรือว่าเกิดเรื่องแล้วจริงๆ”“เสี่ยวเหลย เจ้าเข้าไปเฝ้าในห้องบรรทม ซีซีเจ้าอย่าเข้าไป อย่ารบกวนนายน้อย มิเช่นนั้นหากเขาร้องไห้ เจ้ารับผิดชอบ” ตอนที่เทียนตี้พูดประโยคแรก ซีหวังหมู่อยากจะตามเข้าไปด้วยจริงๆ แต่ด้วยชื่อเสียงของเด็กน้อยจึงห้ามเขาไว้ได้สำเร็จ…เทียนตี้จึงวางใจโอบไหล่ของเซ่าเฮ่า “ไป เราไปคุยในห้องโถง”
