ลุกทุกคนจึงเดินย่องออกจากห้องอย่างเข้าใจตรงกันทว่า…“ให้เทพอัสนีเฝ้าที่นี่เถอะ” อินหลิวเฟิงรู้สึกว่าหากทุกคนออกไปหมดจะไม่ดี ต้องคอยสังเกตการณ์ ‘ความคืบหน้า’ การแตกร้าวมิใช่หรือ แม้ตอนนี้เขาเองก็กำลังแตกร้าว แต่ถึงอย่างไรก็ไม่เหมือนกันทว่าจะว่าไปแล้วเทียนตี้อดถามไม่ได้ว่า “มือของเจ้ากำลังแตกร้าว เหตุใดจึงไม่สลบเล่า”อินหลิวเฟิงเพิ่งนึกขึ้นได้ “นั่นน่ะสิ ทำไมข้าไม่สลบนะ”“จริงด้วย” กู้จื่อเฟิงเพิ่งสังเกตว่าผิดปกติ เมื่อครู่นี้เขาคิดไม่ถึงจริงๆ อาจจะเป็นเพราะถูกเจ้าวิหคทมิฬตัวนี้ทำเอาสมองใช้การได้ไม่ดีไปด้วย
“เช่นนั้นเทียนตี้ท่านดูให้ข้าหน่อยว่าข้าเป็นอะไร เหตุใดจึงไม่สลบ ทั้งยังกระปรี้กระเปร่าดีเช่นนี้ ไม่รู้สึกเจ็บตรงไหนเลย” อินหลิวเฟิงพูดพลางยื่นมือที่กำลังแตกร้าวของตนให้เทียนตี้เทียนตี้ตั้งใจดูอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่เจ็บจริงๆ หรือ”“ไม่เจ็บ” อินหลิวเฟิงยืนยันเทียนตี้พยักหน้า… จากนั้นก็ได้ยินเสียงเริงร่าของซีหวังหมู่“เสี่ยวเฮ่าเฮ่า เจ้ากลับมาแล้วหรือ”“เซ่าเฮ่า” เทพอัสนีเองก็เดินไปรับเซ่าเฮ่าแล้วเทียนตี้ผละตัวออกจากอินหลิวเฟิงไปหาเซ่าเฮ่าแล้วอินหลิวเฟิงที่ยังชู ‘มือเละๆ’ ของตนคิดในใจ ใจร้ายเช่นนี้เลยหรือเซ่าเฮ่าในครานี้เดินมาทางห้องบรรทมของเยี่ยนอวี๋และพบปะกับเทียนตี้พวกเขาในเรือนแล้ว“เหตุใดจึงกลับมากะทันหันเล่า เกิดอะไรขึ้นหรือ” เทียนตี้ถามเซ่าเฮ่าพยักหน้า “จวินโฮ่วเล่า”“นอนอยู่กับนายท่านน่
