ในเวลำเดียวกัน… เทียนตี้ที่เพิ่งปรำกฏข้ำงหน้ำหลุมศพ เขำก็ได้ประจักษ์หลุมศพทั้งหลุมหำยไปด้วยตำของเขำเองหลุมศพสีเทำที่เหมือนกับมีป้ำยหลุมศพมำกมำยตั้งตระหง่ำนอยู่ในควำมมืดหำยไปแล้ว?“นี่มัน…” เทพอสูรหน้ำมนุษย์ตะลึงงันเทพวิหคมังกรเองก็มองพื้นที่อ้ำงว้ำงสีด ำตรงหน้ำอย่ำงท ำอะไรไม่ถูก “หำยไปกลำงอำกำศ?”“เทียนตี้ ท่ำนท ำหรือ” เทพอสูรหน้ำมนุษย์มองเทียนตี้ที่บังเอิญปรำกฏขึ้นพอดีเทียนตี้รู้สึกถูกปรักปร ำ “หำกข้ำมีควำมสำมำรถขนำดนั้นคงจัดกำรหลุมศพให้สิ้นซำกตั้งแต่แรกแล้ว”“เหตุใดจึงหำยไปกลำงอำกำศเช่นนี้ได้นะ” เทพที่เหลืองุนงงมำก“ไม่มีคลื่นควำมเคลื่อนไหวใดๆ เลย นี่มันประหลำดเกินไปแล้ว”“ข้ำเข้ำไปดูเอง พวกเจ้ำเฝ้ำอยู่ที่นี่ต่อไป อย่ำเพิ่งตระหนก ไม่แน่ว่ำอำจจะแค่ถูกซ่อนไว้” ในขณะที่เทียนตี้กล่ำวสิ่งที่ตนคำดคิดไว้ออกมำก็เหินไปบริเวณที่หลุมศพอยู่แล้ว“ระวัง” เทพวิหคมังกรเตือน
เทียนตี้กลับไม่ได้ตอบอะไรอีก เขำจมหำยเข้ำไปในควำมมืดแห่งนั้น เขำรู้สึกได้ว่ำหลุมศพหำยไปแล้วจริงๆ แต่ที่แห่งนี้ยังหลงเหลือกลิ่นอำยของหลุมศพบัดนี้เทียนตี้อดรู้สึกดีใจไม่ได้ที่มำได้ทันกำล มิเช่นนั้นหำกเขำเพิ่งเร่งเดินทำงมำจำกต ำหนักสวรรค์ในยำมนี้ เกรงว่ำจะคลำดกับกลิ่นอำยสุดท้ำยที่หลงเหลือนี้เพียงแต่ว่ำ เทียนตี้เพิ่งจะจมเข้ำไปในกลิ่นอำยที่หลงเหลือของหลุมศพ สิบสองเทพขุนเขำก็พำกันร้องอุทำนอย่ำงตกใจ “เทียนตี้”เพรำะว่ำในสำยตำของสิบสองเทพขุ
