ต่ว่ำ… เหมือนกับว่ำจะแปลกๆ“เป้ำหมำยของจักรพรรดิทั้งห้ำคือครอบครัวปฐมรำชินีมำโดยตลอด” กู้จื่อเฟิงรู้สึกว่ำ “บำงทีพวกเขำอำจจะถือโอกำสก ำจัดเรำไป
ด้วย แต่นี่ก็ไม่ได้ส ำคัญ ตอนนี้มำดูกันก่อนดีกว่ำว่ำกำรแตกร้ำวนี่สำมำรถแก้ไขได้หรือไม่”“ไม่ได้ ข้ำไม่สำมำรถสัมผัสถึงปมของปัญหำได้เลย” หยวนสื่อเทียนจุนจ ำเป็นต้องพูดให้กระจ่ำงว่ำ “จนถึงบัดนี้ ปฐมรำชินีที่ข้ำรับรู้ถึงยังคงไม่เป็นอะไร…”“เช่นนั้นท่ำนไปดูเทียนตี้ก่อนเถิด” อินหลิวเฟิงได้แต่พูดเช่นนี้ถึงอย่ำงไรหยวนสื่อเทียนจุนอยู่ต่อไปก็เหมือนจะไม่มีประโยชน์หยวนสื่อเทียนจุนเองก็ท ำอะไรไม่ได้จริงๆ “จู่ๆ ก็รู้สึกว่ำตนเองไร้ประโยชน์มำก”“ไม่ต่ำงกัน” อินหลิวเฟิงสะบัดพัดพูดว่ำ “ตอนนี้เรำได้แต่คำดเดำ”หยวนสื่อเทียนจุนไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเท่ำไร แต่เขำก็จำกไปแล้ว ไปดูว่ำเทียนตี้เป็นอย่ำงไรบ้ำงเทียนตี้ในครำนี้ เขำตกอยู่ในสถำนกำรณ์ไม่ค่อยดีนักจริงๆเขำพบว่ำเขำเข้ำไปในหลุมศพ ไม่สิ ที่ถูกต้องคือเขำตกอยู่ในสภำพแวดล้อมที่ท ำให้ประสำทสัมผัสทั้งห้ำอ่อนแอมำกอีกครั้ง“ไม่ใช่เจ้ำแม่หนี่ว์วำเทำเที่ยท ำให้ข้ำเข้ำมำหรอกนะ” แรกเริ่มเทียนตี้คิดเช่นนี้
แต่เขำก็พบในทันทีว่ำไม่ใช่เช่นนั้น เพรำะว่ำเขำเห็นว่ำข้ำงหน้ำเขำมีคนอยู่คนหนึ่งแม้คนๆ นี้เกือบจะผสำนรวมเป็นหนึ่งกับแดนมืดนิรันดร์แล้ว แต่หำกดูดีๆ ยังมีเค้ำโครงอยู่และรูปร่ำงสูงสง่ำนั่น…“อำจำรย์พ่อ?”เทียนตี้เรียก แต่เขำไม่ได้ตอบเที
