จางอวิ๋นเมิ่งคิดว่าสามีจะตกใจอุทานออกมา แต่เยี่ยนชิงกลับไม่มี ท่าทีเช่นนั้น นอกจากเขาจะรับตัวบุตรสาวและหลานชายน้อยไว้ได้ อย่างมั่นคงแล้ว ยังคอยมองเด็กน้อยอย่างมีสติ
เมื่อแน่ใจแล้วว่าเด็กน้อยจะไม่ตื่น เขาก็อุ้มทั้งสองขึ้นมาอย่าง ระมัดระวังและเดินเข้าไปในห้องเบาๆ ราวกับว่าคาดคิดไว้ได้ตั้งแต่ แรกแล้ว ดูไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย
ทว่าแม้จะตกใจ เทียนตี้ จางอวิ๋นเมิ่งและเยี่ยนจื่อเยี่ยก็ไม่ร ้อง ออกมาแม้แต่น้อย กลัวจะท าให้เด็กน้อยตื่น หากเป็ นเช่นนั้น…
เทียนตี้แค่คิดก็ขนหัวลุกไปหมด รู ้ว่าไม่มีใครสามารถกล่อมเด็ก คนนี้ได้เลยสักคน
โชคดีที่เยี่ยนชิงไม่ได้ทาให้เจ้าตัวน้อยตื่นเลย อย่างน้อยก็วาง สองแม่ลูกลงข้างกายต้าซือมิ่งแล้ว
วิ้ง เทียนตี้รีบกางม่านสกัดพวกเขาออกจากครอบครัวนี้ไว้ก่อน จะกล้าเอ่ยปากว่า “ท่านลุง ท่านรู ้ว่าเกิดอะไรขึ้นหรือไม่”
เยี่ยนชิงย่อมไม่รู ้ทว่า…
“ตอนที่กล่อมเสี่ยวเป่ า อันที่จริงเสี่ยวอวี๋เอ๋อร ์พยายามฝืนบังคับ ตนเองอยู่ หางตาของนางแดง” เยี่ยนชิงสังเกตเห็นเรื่องนี้
“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร ์เป็ นเช่นนี้ตั้งแต่เด็ก ทุกครั้งที่ง่วงนอนหางตาจะแดง นางกลัวว่าจะทาให้เสี่ยวเป่าตกใจ จึงกล่อมเสี่ยวเป่าให้หลับก่อน นาง จึงกล้าหลับ”
เมื่อพูดจบ เยี่ยนชิงน้าตาคลอ เขารู ้สึกว่าเสี่ยวอวี๋เอ๋อร ์เช่นนี้ เหมือนกับภรรยาสุดที่รักของเขาเลย ทาให้เขา…
“อย่าตีตนไปก่อนไข้” จางอวิ๋นเมิ่งที่เห็นว่าสามีจะทนไม่ไ
