เยี่ยนอวี๋ชะงักเล็กน้อย เด็กน้อยปี นขึ้นไปบนโต๊ะทันที เขายก หม้อขึ้นทาท่าจะซด โชคดีที่เยี่ยนจื่อเยี่ยมือไวจับหม้อไว้
เยี่ยนชิงอดหัวเราะไม่ได้ “ดูสิ ทาเอาเสี่ยวเป่ าร ้อนใจเช่นนี้ ตา ป้ อนเอง”
เยี่ยนอวี๋เองก็จิ้มก้นน้อยๆ ของเด็กน้อยอย่างไม่สบอารมณ์นัก ในขณะเดียวกันก็เรียกเทียนตี้ “เข้ามาพูดข้างใน”
เทียนตี้จึงเห็นเด็กน้อยกาลังทานข้าว เหมือนกับว่ากลัวเขาจะ แย่งด้วย มืออวบอ้วนทั้งสองข้างจับหม้อไว้แน่นและยังมองเขาเขม็ง?
เจ้าเด็กคนนี้…
เทียนตี้อดแซวไม่ได้ว่า “พี่เสี่ยวเป่า วันนี้น้องคงไม่ได้ทาให้ท่าน โกรธหรอกนะ”
“มาแล้วก็ สร ้างปัญหา แม่ไป ไม่ป้ อน ไม่อิ่ม” เหตุผลที่เด็กน้อยที่ กินพลางพูดอย่างร ้อนรนเป็ นเพราะกลัวว่าประเดี๋ยวจะมีเรื่องอื่นเข้า มาอีก จะกินข้าวทั้งทีก็ไม่ได้กินดีๆ สู้ซดลงไปทีเดียวให้หมดเลยดีกว่า
เทียนตี้ที่นั่งลงได้ยินดังนั้นก็เข้าใจความหมายของเด็กน้อย และ ไม่สามารถโต้แย้งได้ ทว่ายังคงต้องพูดเรื่องสาคัญอยู่ดี “อาจารย์ ท่านเห็นอย่างไร”
เยี่ยนอวี๋ป้ อนเด็กน้อยต่อไป ทว่าในใจของนางมีความคิดแวบ ผ่านมากมาย บัดนี้กลับถามเพียงว่า “เจ้าเล่ามาก่อนว่ากระบวนการ เป็ นอย่างไร”
“ไม่มีกระบวนการ” เทียนตี้ได้แต่พูดว่าไม่มีกระบวนการจริงๆ หากมีกระบวนการ เขาคงสามารถควบคุมบางอย่างได้บ้าง แต่เพราะ ไม่มี เขาจึงรู้สึกเครียด
ทว่า…
