เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ไม่รู้สึกตัวเลย เขายังคงจับดวงตาของท่านแม่เขา ถามด้วยดวงตาสีเงินเหมือนม่านหมอก “แม่… ร้องไห้ ทำไม นอนร้องไห้ขอรับ”เยี่ยนอวี๋ลุกขึ้นอุ้มเด็กน้อย ไม่มีจิตใจตอบเด็กน้อย นางตรวจอาการของเด็กน้อยทันที เด็กน้อยที่ปกติสุขดีจู่ๆ ดวงตาเปลี่ยนจากสีดำเป็นสีขาวเงินได้อย่างไรนี่มัน…เยี่ยนอวี๋รู้สึกว่านี่ไม่ใช่เรื่องดีอะไร แม้ดวงตาจะเปลี่ยนสีได้เหมือนพ่อ เช่นนั้นก็ไม่ควรเป็นสีขาวหรือไม่“เนะ?”เด็กน้อยที่ถูกท่านแม่จับมือและยังจับไปทั่ว เขาทำท่าจะขัดขืนอย่างเขินอาย “ไม่ จับ น่า อาย”“อายอะไร” เยี่ยนอวี๋หยิกก้นเด็กน้อยอย่างไม่สบอารมณ์นักเด็กน้อยปิดหน้าแดงระเรื่อไว้ “มีศักดิ์ศรี…”พรวด ความกังวลมากมายของเยี่ยนอวี๋กลายเป็นเสียงหัวเราะทันที แต่นางยังคงจูบเด็กน้อยถามว่า “เช่นนั้นแม่ถามเสี่ยวเป่าผู้รักในศักดิ์ศรี รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่”
เด็กน้อยลูบท้องอย่างรู้สึกอึดอัด เยี่ยนอวี๋ใจกระตุกทันทีทว่า…จ๊อกเด็กน้อยที่ท้องร้องประท้วงขึ้นเพราะความหิวพูดว่า “หิว…”เยี่ยนอวี๋จึงจูบเด็กน้อยถามต่อไปว่า “นอกจากหิวแล้ว ยังมีตรงไหนไม่สบายหรือไม่”“เหี่ยว…” เด็กน้อยที่บอกว่าตนเองหิวจนไม่มีแรง เขานอนบนตัวของท่านแม่เขาและถามว่า “แล้ว แม่ ร้องไห้ ทำไมขอรับ”เยี่ยนอวี๋หันไปมองสามีที่ยังคงหลับสนิทอยู่ข้างกาย พื้นฐานแล้วนางมั่นใจว่านางคงเข้าฝัน มันคือความฝันและความทรงจำสามีที่ตอนนี้กำลังย่อยพลังของตนเองก็คงกำ
