ลังจัดเรียง ‘ความทรงจำ’ ของตนเองเยี่ยนอวี๋ที่คิดเช่นนี้ก็ไม่ได้เอาแต่สนใจสามี นางไม่ลืมว่าเด็กน้อยหิวแล้ว ครั้นกำลังจะอุ้มเด็กน้อยลุกขึ้นเพื่อป้อนอาหารให้เด็กน้อยสักเล็กน้อย เสียงของเยี่ยนจื่อเยี่ยก็บังเอิญดังขึ้นจากด้านนอกพอดี“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ เสี่ยวเป่า? ตื่นหรือยัง”เยี่ยนจื่อเยี่ยที่คอยสังเกตสถานการณ์ฝั่งนี้ หลังจากที่สองแม่ลูกตื่นแล้ว เขาก็รับรู้ได้ทันที จึงตระเตรียมข้าวต้มและยกมาให้ทันทีดังนั้น…“อ้ะ”
เด็กน้อยที่ได้กลิ่นหอมของข้าวอย่างไว เขาก็เดินเตาะแตะไปเปิดประตูให้ท่านลุงใหญ่ของเขาแล้ว ขาสั้นๆ ของเขาก้าวไปข้างหน้าอย่างฉับไวเยี่ยนอวี๋นั่งมองบนตั่ง ไม่ได้รีบร้อนออกไปข้างนอก นางกลับหันไปมองสามีรูปงาม และยังยื่นมือไปลูบใบหน้าของเขาอย่างไม่รู้ตัว…“อ้ะ”แต่เสียงอุทานของเด็กน้อยและเสียงร้องหลงของเยี่ยนจื่อเยี่ยกลับขัดจังหวะความคิดของเยี่ยนอวี๋ที่คิดจะนั่งดูสามีดีๆ สักเล็กน้อยไปเยี่ยนอวี๋คิดถึงดวงตาสีขาวของเด็กน้อยทันที นางรีบลุกขึ้นสวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยและเดินออกไปนางเห็นพี่ใหญ่ของนางมองลูกของนางอย่างตะลึงงันตามคาดส่วนเด็กน้อยของนางลอยขึ้นกลางอากาศ ใช้มืออวบอ้วนคู่หนึ่งรับอาหารของตนเองไว้แล้วเยี่ยนอวี๋จินตนาการได้ว่าพี่ใหญ่ที่ตกตะลึงคงทำหม้อข้าวหลุดมือ แต่ถูกเด็กน้อยรับไว้ได้เยี่ยนจื่อเยี่ยที่ตั้งสติได้ก็นำหม้อในมือเด็กน้อยไปไว้ข้างๆ ส่วนเขาก็อุ้มเด็กน้อยขึ้นมาตรวจดูอย่างละเอียด
เ
