ด็กน้อยที่เพิ่งถูกท่านแม่จับไปทั่วเสร็จก็ถูกลุงใหญ่เขาจับไว้และจับไปทั่วไม่หยุด ทำให้เขาอยากจะประท้วงจริงๆ “หยุด จับ แม่ จับแล้ว อย่าจับ เป่า ซี้ซั้ว”“พี่ใหญ่” เยี่ยนอวี๋เดินขึ้นหน้าเยี่ยนจื่อเยี่ยรีบถามว่า “เสี่ยวเป่า ไม่เป็นอะไรหรือ”“อื้ม” เยี่ยนอวี๋พยักหน้า “ข้าลองตรวจแล้ว ไม่เป็นอะไรจริงๆ แต่เหตุใดสีตาจึงเปลี่ยน ข้าเองก็ไม่ทราบ อาจจะต้องรอสามีตื่นจึงจะรู้”“น้องเขยยังสบายดีใช่หรือไม่” เยี่ยนจื่อเยี่ยมองเข้าไปในห้องอย่างเป็นห่วง “พวกเจ้าสองแม่ลูกหลับไปนานมาก เขายังไม่ตื่นหรือ”เยี่ยนอวี๋มองฟ้า รู้ว่าพวกเขาหลับไปตั้งแต่เมื่อวานตอนพลบค ่าจนถึงตอนนี้ตะวันโด่งฟ้าแล้ว มิน่าเด็กน้อยจึงหิวโซ“ป้อนข้าวให้เสี่ยวเป่าก่อน เขาหิวจะตายอยู่แล้ว” เยี่ยนอวี๋พูดพลางนำข้าวต้มที่พี่ใหญ่นางทำเสร็จไว้ข้างๆ ขึ้นบนโต๊ะเจ้าตัวน้อยชิ่งหนีจากอ้อมอกของท่านลุงใหญ่ของเขาทันทีและลอยมานั่งลงข้างหน้าท่านแม่เขาอย่างตั้งใจ เห็นได้ชัดว่าหิวมากแล้วจริงๆเยี่ยนจื่อเยี่ยเห็นดังนั้นรู้สึกโมโหตนเอง “หากรู้แต่แรกว่าเสี่ยวเป่าหิว เมื่อคืนน่าจะอุ้มเขาออกมาและปลุกเขากินก่อนค่อยนอน”
“อ้ะ…” เด็กน้อยที่ทานข้าวอย่างตั้งอกตั้งใจไม่มีเวลามาสนใจท่านลุงใหญ่ของเขาเยี่ยนอวี๋กล่าวว่า “ไม่เป็นไร เขาหิวแล้วจะตื่นเอง ก่อนหน้านี้ไม่ตื่นแสดงว่ายังไม่หิว”เยี่ยนจื่อเยี่ยถอนหายใจเบาๆ จากนั้นก็ยกมือขึ้นลูบศีรษะของหลานชายน้อย ยังคงถามอย่างเป็นห่ว
