งว่า “ดวงตาสีขาวคู่นี้จะเป็นเช่นนี้ต่อไปหรือ”“อาจจะ” เยี่ยนอวี๋เองก็ไม่แน่ใจจึงเปลี่ยนเรื่องพูดว่า “ท่านพ่อและท่านแม่…”ครานี้เอง เยี่ยนชิงและจางอวิ๋นเมิ่งที่ถูกเยี่ยนอวี๋กล่าวถึงเดินเข้ามาในเรือนแล้ว เยี่ยนอวี๋จึงไม่ต้องถามแล้ว สองสามีภรรยาเองก็เดินเข้ามาในห้องทันทีที่เยี่ยนชิงเดินเข้ามาในห้องเห็นภาพตรงหน้าก็หัวเราะ “ตื่นแล้วจริงๆ ด้วย กินข้าวแล้วด้วย ทำเอาเสี่ยวเป่าของเราหิวแย่เลยใช่หรือไม่”“ท่านพ่อ ท่านแม่” เดิมทีเยี่ยนอวี๋ทำท่าจะลุกขึ้น แต่เมื่อเด็กน้อยเห็นท่าทีของนาง เขาก็จับหม้อแน่นไม่ยอมปล่อยและยังร้องเสียงอู้อี้อย่างร้อนรนเยี่ยนชิงรีบก้าวเข้ามาห้าม “กับพ่อจะมากพิธีไปไย รีบป้อนเสี่ยวเป่า เจ้าตัวเล็กของเราหิวจนผอมไปหมดแล้ว ดูสิ…”
เยี่ยนชิงที่เห็นสีตาของเด็กน้อย เขาก็พูดอะไรไม่ออกเหมือนกับถูกคนบีบคอ สีหน้าและอารมณ์แปรเปลี่ยนไปหมด“เป็นอะไรหรือ” จางอวิ๋นเมิ่งไม่เข้าใจเยี่ยนชิงจึงอุ้มเด็กน้อยขึ้นมา แต่เด็กน้อยร้องอู้อี้อย่างขัดขืน “ไม่เล่น เป่า กินข้าว”“ท่านพ่ออย่าได้เป็นห่วง ไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ” เยี่ยนอวี๋รีบอธิบายและก็ไม่ได้ป้อนเด็กน้อยช้าลงแต่อย่างใด กลัวว่าเจ้าตัวน้อยร้อนใจจนเอาศีรษะมุดเข้าไปในหม้อเรื่องแบบนี้ นางเชื่อว่าลูกของนางทำได้แน่นอนคิดไม่ทันขาดคำ เจ้าตัวน้อยลุกขึ้นยืนแล้ว เหมือนกับว่ากำลังจะปีนเข้าไปในหม้อโชคดีที่ตอนนี้เขาโตขึ้นไม่น้อย หม้อใบนี้จุเขาไม่ได้ ไม่เช่นนั้นเ
