ขาคงมุดเข้าไปจริงๆ แน่จางอวิ๋นเมิ่งเห็นว่าเด็กน้อยยังเป็นปกติดีจึงระงับอารมณ์ตนเองไว้และดึงสามีไว้ “เสี่ยวเป่ายังดูร่าเริงมาก คงไม่เป็นอะไร ปล่อยให้เขากินข้าวก่อน”เยี่ยนชิงมองหลานชายน้อยที่ใจมุ่งจะกินข้าวอย่างเดียวก็ไม่รู้สึกเป็นกังวลมากเช่นนั้นแล้ว อย่างน้อยยังกินได้ก็หมายความว่าร่างกายยังปกติดี
ทว่า… เยี่ยนอวี๋กลับมองไปที่ประตูห้องอย่างรับรู้ถึงบางสิ่งในขณะเดียวกัน…เทียนตี้ผู้มีสีหน้าเคร่งเครียดจู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้น และทันทีที่เขาปรากฏตัวก็กล่าวว่า “อาจารย์ ไม่ได้การ ไท่เฮ่ากำลังสลายไปดื้อๆในจิตเหนือสำนึกของข้า”
